'The Moroccan dream'

Door Ahmed Boukha - Gepubliceerd op : Zaterdag 05 December 2009 01:40
Wat houdt ‘The Moroccan Dream’ nou eigenlijk in? Voor elk persoon met Marokkaanse wortels zal het antwoord verschillen. Wanneer je deze vraag aan een geboren en getogen burger in Marokko stelt, zal je hoogstwaarschijnlijk het bekende ‘el gariezj’ verhaal te horen krijgen. Stel je deze vraag aan een supporter van het Marokkaanse elftal, dan zal je een antwoord krijgen dat weinig met het bovengenoemde antwoord of de Amerikaanse variant te maken heeft. Voor mij houdt ‘The Moroccan Dream’ maar een ding in: Marokko op het WK.

Terwijl ik enkele herinneringen van het WK in 1998 naar boven wil halen, realiseer ik me dat dit mijn eerste column is voor deze website. Ik zal de prachtgoal van Salaheddine Bassir tegen Schotland die mij als eerste te binnen schiet even in de wachtkamer moeten zetten. Als debuterende columnist, is het vanzelfsprekend om jezelf bescheiden voor te stellen. Mijn naam is Ahmed Boukha en ik ben 24 jaar jong. Sinds medio 2007 vervul ik als vrijwilliger de rol van nieuwsposter bij Atlas-Lions.nl . Aangezien we over vier jaar weer WK kwalificatie mogen afdwingen, concentreer ik me weer op de mooie en minder mooie beelden van de ploeg, die tijdens het WK van 1998 op de 13e plek op de FIFA ranglijst stond.

De laatste keer dat het Marokkaanse elftal op het WK actief was lijkt niet lang geleden, ondertussen is het al bijna 12 jaar terug. Ik kan me nog herinneren dat ik als broekie van dertien mijn eerste schooljaar op de middelbare school achter de rug had. De welbekende periode dat je van een lunchtrommel over ging naar een zware rugtas. Ik had het gevoel dat ik elke dag op reis ging, terwijl mijn school maar op een ‘Marokkaanse’steenworp van mijn huis verwijderd was.

Enkele minuten voordat de thuiswedstrijd tegen Gabon zou beginnen, kreeg ik allerlei vragen naar mijn hoofd geslingerd. Af en toe vraagt mijn tien jaar jongere broertje mij o.a. hoe Marokko op het WK in 1998 presteerde, welke spelers er toen speelden, bij welke clubs ze speelden én of ze hun opleiding in de Marokkaanse competitie genoten. Nou tegen Gabon was het weer eens tijd. Natuurlijk neem ik dit hem niet kwalijk, aangezien hij een paar jaar voor 1998 het levenslicht heeft gezien. Zijn klasgenootjes op de peuterspeelzaal zal hij zich niet eens meer herinneren, laat staan de eigen goal van Chippo tegen Noorwegen.

Nadat ik de vragen van mijn broertje netjes heb beantwoord, kon ik eindelijk ‘rustig’ naar de wedstrijd kijken. Een eindconclusie kon ik al trekken na de wanvertoning tegen Gabon: de komende jaren zal ik opnieuw geïnterviewd worden door mijn broertje. Aan het begin van de wedstrijd had ik een gevoel dat we Gabon met een flink pak slaag terug de rimboe in zouden sturen, maar de werkelijkheid verving die rake klappen met drie punten. In de hoogste verwachtingen schuilen de grootste teleurstellingen zal je dan maar zeggen.

In de laatste jaren is het respect voor het Marokkaanse elftal aanzienlijk gedaald. Een groot deel van de Marokkaanse supporters neemt De Atlasleeuwen niet meer serieus. Wanneer je in vier jaar vijf trainers hebt versleten, zonder fatsoenlijke resultaten, kan ik het enigszins wel begrijpen. Twaalf jaar geleden werden de spelers van het Marokkaanse elftal als helden onthaald na de ongelukkige uitschakeling in Frankrijk. Supporters verzamelden zich massaal om hun helden te eren. Een onthaal waar onze koning jaloers op zal zijn. Maar tegenwoordig heeft een club als Vitesse zelfs meer supporters dan ons tijdens een thuiswedstrijd.

Terwijl de tranen van een aangeslagen Taher El Khalej, nadat hij vernomen had dat Brazilië met 2-1 had verloren, niet van mijn netvlies af te krijgen zijn en terwijl de welbekende woorden ‘El Braziel gesrat be zjouj el wa7ed’ door mijn kop galmen besef ik het volgende: Het waren tranen voor het volk. Spelers die zich voor 100% hebben ingezet voor het Marokkaanse volk, met helaas een vroege uitschakeling als eindresultaat. Zelfs Driss Benzekri heeft zich 100% ingezet voor Marokko, ondanks het feit dat hij veringen onder zijn voetbalschoenen had.

Er zijn genoeg redenen waarom we het hoogst haalbare toernooi in eigen continent niet hebben gehaald. Het is dan ook niet frappant dat er meer dan 40 spelers de Marokkaanse kleuren hebben verdedigd gedurende de kwalificatiereeks. Van de welbekende ziekenboeg die voor een kwalificatiewedstrijd langzaam volstroomt, tot een slechte sfeer binnen de groep. Vooral het laatste heeft het Marokkaanse elftal aan parten gespeeld. Wanneer je geen eenheid hebt binnen de groep, wordt het moeilijk om onder een meters hoge lat te gaan staan.

Marokko dient te concurreren met landen als Ivoorkust, Ghana, Kameroen en zelfs Algerije, die genoeg wilskracht uit gerechtigheid heeft gehaald. Het is voor mij moeilijk te bevatten dat een land als Mozambique zich gekwalificeerd heeft voor het Afrika Cup toernooi en dat wij mogen kijken hoe zij ingedeeld worden. De ontwikkeling bij De Leeuwen van de Atlas is gestopt en landen als Gabon en Malawi hebben zich verder weten te ontplooien. De woorden van gast Fouad El Hannaoui, tijdens een uitzending van L’Match op Medi 1, sloegen de spijker dan ook op zijn kop. “We moeten Salaat Al Djanaza (gebed voor een overledene) verrichten, want de Atlasleeuw is in Gabon overleden”.

Ondanks de uitschakeling lijkt het nu alsof de Marokkaanse voetbalbond eindelijk uit een diepe winterslaap is ontwaakt. Voorzitter Ali Fassi Fihri heeft aangegeven een wereldcoach aan te trekken, die ons van de teleurstellende 67e plek op de FIFA ranglijst af moet halen. In het najaar van 2010 mag Marokko zich opmaken voor de Afrika Cup kwalificatie, die in 2012 wordt gehouden. De Olympische Spelen zullen in dat jaar afgewerkt worden, dus aan aandacht voor onze ‘Atlaswelpen’ mag er ook wel eens gedacht worden.

Ik ben er van overtuigd dat mijn ‘Marokkaanse’ droom uit zal komen in de aankomende jaren. Ik hoop dat deze hattrick van uitschakelingen nou eindelijk eens een les is voor ieder die verantwoordelijk is voor het nationale shirt en dat we over vier jaar een feest mogen vieren, in plaats van zien hoe de andere landen hun tegenstanders op het WK al aan het analyseren zijn. Met pijn in mijn hart heb ik naar de WK loting gekeken vanavond. Naast teleurstelling heerste er tot mijn verbazing ook een bepaald gevoel van gerechtigheid. Het Marokkaanse elftal doet mij op dit moment namelijk denken aan een jongeman, die zonder medische diploma’s en medische certificaten op zak, wil solliciteren voor een baan als huisarts.