Onvoorwaardelijke steun

Door Adam el Hachimi - Gepubliceerd op : Zondag 18 April 2010 23:10
26 maart 2008. De avond dat onze recente ondergang werd ingeluid. De avond waarop België in eigen huis werd vernederd door een ontketend Marokko. Met vlot aanvalsspel werden de compleet verbaasde Belgen met 4-1 aan het huilen gezet. Nee, niet de Ajacieden Vertonghen en Vermaelen stalen de show, niet Simons van PSV en zelfs geen Dembéle van AZ. Spelers als Alloudi, Sektioui en Boussoufa waren de grote blikvangers in België. Marouane ‘Sjmetta’ Fellaini wilde waarschijnlijk door de grond zaken nadat hij een dergelijk sterk combinerend elftal nota bene voor sportieve prestaties niet verkoos boven een reddeloos België.

Nu twee jaar later is alles anders. België staat aan het begin van een mooie toekomst met een geweldige generatie. Advocaat heeft weliswaar ontslag genomen maar een Europees land met zoveel talent zal weinig moeite ondervinden om een sterke bondscoach te krijgen. Die hoeven zich daar naar mijn mening weinig zorgen over te maken. Bij Marokko zijn echter toen de problemen begonnen. Ze tankten arrogantie tegen België en de gelijke spelen tegen Frankrijk en Tsjechië. Landen tanken zelfvertrouwen bij overwinningen, nee Marokko tankt arrogantie. Ik zie het al weer voor me, in augustus aanstaande staat de wedstrijd tegen Tsjechië op het programma. Tsjechië is een vlot combinerend elftal, ideaal voor Marokko. Hoogstwaarschijnlijk wordt daar een sterk resultaat neergezet en dan begint het verhaal opnieuw. Marokko gaat de CAN kwalificaties in met het idee dat die Afrikaanse landen minder zijn dan Tsjechië, en dat ze wel even op ‘’klasse’’ zullen winnen. Een jaartje later zit ik hier weer een column te schrijven over de slechte prestaties.

Nu zie ik toch ergens een sprankje hoop. Ik zie de fans al denken ‘’Huh hoop? Ze hebben zelfs de Afrika Cup niet weten te bereiken.’’ Ja hoop! De FRMF lijkt nu echt door te hebben dat het zo niet langer kan. En het feit dat ze zo lang bezig zijn om een bondscoach aan te trekken geeft aan dat ze de hand ook in eigen boezem steken. Als de FRMF geen gezeur wilde, hadden ze gelijk Badou Zaki aangetrokken, dan was er geen kritiek meer vanuit de media en van het volk. De FRMF en in het bijzonder voorzitter Ali Fassi Fihri nemen alle kritiek momenteel voor lief omdat ze een bondscoach willen halen die echt het verschil kan maken. Als landen als Zuid-Korea, Griekenland en Australië sterke resultaten kunnen boeken, dan kan niemand mij overtuigen dat Marokko dat niet kan. En all it takes is de juiste man op de juiste plek. Onze spelers zullen alleen onvoorwaardelijk alles geven wanneer er een strenge gedisciplineerde coach van wereldklasse voor de klas staat. Je kunt daar wel een Badou Zaki, Hassan Moumen of Mhamed Fakhir neerzetten. Echter, je hoeft er dan bij voorbaat echt niet vanuit te gaan dat onze trotse spelers met sterallures daar alles voor zullen geven.

Zet iemand als Eric Gerets voor de groep en spelers als El Hamdaoui en Chamakh zullen nooit meer piepen. Als ze bij een dergelijke coach één stap verkeerd zetten dan zien ze de bomen van Maâmoura niet meer terug. Hoe beter onze spelers worden hoe strenger de bondscoach moet zijn. In de afgelopen jaren is er onder ander gezeur geweest met Boussoufa, Ouaddou, Hadji, Chamakh, Dirar en El Zhar. Er wordt meer gesproken over de problemen van onze spelers dan over series als Voetbalvrouwen. De enige oplossing die er is, dat is een gedisciplineerde bondscoach van wereldklasse en dat is Gerets.

Niet alleen houdt de FRMF zich nu bezig met een geschikte bondscoach, maar ze gaan nu op alle vlakken gestructureerd te werk. Er is een heel beleidsplan opgesteld voor de komende jaren. Er zijn een duidelijke missie, visie en doelstellingen opgesteld. Dit is wel gebleken uit het feit dat ze er maanden over hebben gedaan om voor alle nationale elftallen de juiste man te vinden. Dus we kunnen wel blijven zeuren dat het allemaal zolang duurt, maar ik ben blij dat ze nu eens ergens de tijd voornemen, in plaats van in een vlaag van emotie een nieuwe bondscoach aan te trekken.

Tot slot wil ik zeggen dat het pijnlijk is om te zien hoeveel fans van El Mountakhab zich negatief uitlaten over het Marokkaanse elftal. Ik stond te juichen toen ze sterk speelden tijdens het WK van 1998, ik stond te springen toen ze de finale van CAN 2004 bereikten. Ik stond te dansen toen er 2-2 werd gespeeld tegen Frankrijk en toen België werd vernederd. Ik ben er ook wanneer de resultaten om te huilen zijn. Als onze Atlas Leeuwen niet brullen, dan moeten wij het maar voor ze doen!