Belfast even in Marokkaanse handen

Door Badr Aarab en Ahmed Boukha - Gepubliceerd op : Dinsdag 23 November 2010 17:54
Sinds de dag dat Ahmed me heeft gebeld om te vragen of ik mee naar Noord-Ierland ga en ik ja heb gezegd ben ik zenuwachtig. Ik houd niet van vliegen. De laatste keer was 11 jaar terug, toen mijn zus ging trouwen in Marokko. En dat was geen fijne ervaring. Waarom heb ik ja gezegd? Aan de andere kant moet ik er een keer aan geloven. Ik bedoel, hoe wil ik dat later gaan doen met de 'hadj' of met een huwelijksreis? Of ik moet nu al gaan fietsen.. Rrrrmohim (op z'n Berbers gezegd), vandaag gaan we boeken. Met Ahmed heb ik afgesproken dat hij met zijn hocus pocus-pc-trucjes vanuit Amsterdam mijn pc overneemt, zodat we samen alles kunnen regelen voor in totaal vijf boys. Drie Amsterdammers (nee echt mensen, dit zijn wel relaxte Amsterdammers), één uit Utrecht en ikzelf uit Arnhem.

Eerst boeken we de tickets voor de wedstrijd zelf en al snel volgen de vliegtickets vanuit Brussel (Charleroi) en de tickets voor de treinreis van Dublin (Ierland) naar Belfast (Noord-Ierland). Ik lijk op automatische piloot te staan als ik met Ahmed de gegevens invul. Kifech, ga ik echt vliegen? Woensdag lijkt ver weg maar het is nog maar een paar dagen. Maar op één of andere manier vullen we toch alles in. Eerst voor Appie.. De letters worden getypt.. Abde*pauze*.....en tot mijn verbazing staat er Abdesalam Ouaddou. Ik typ naar Ahmed terwijl ik stuk ga van het lachen: 'Asahbi vul die gegevens in al masgot'. De tickets zijn geboekt, het enige wat we hoeven doen is wachten op dinsdagnacht om richting Brussel te gaan met de auto.


Ahmed:
Terwijl Badr zijn vliegangst probeert te overwinnen en ik hem moed inspreek, maakte ik me klaar voor onze trip naar Noord-Ierland. Ik sprak met mijn buurjongens Youssef en Khalid af dat ik ze dinsdagavond zou ophalen, om daarna via Utrecht bij Arnhem te arriveren. Ik at nog wat 'Shwa', nam thuis afscheid van iedereen en haalde daarna Youssef en Khalid op. Ik vroeg de boys nog of ze beiden hun paspoort hadden, voordat we als illegalen teruggestuurd werden. Gelukkig hadden de boys alles op zak. Op de A2 richting Utrecht haalde Youssef al een fototoestel tevoorschijn en enkele foto's werden al geschoten. Eenmaal in Utrecht gearriveerd stapte Appie in en realiseerden wij het volgende: Exact drie jaar terug waren wij ook van de partij toen Marokko het in Parijs opnam tegen Frankrijk. We hoopten Insha'Allah dat het over drie jaar ook het geval zou zijn!

De dikke mist stelde ons zicht richting Arnhem op de proef. Ondanks dat kon ik al rijdend Badr's sms lezen: 'Bro, ik weet echt niet of ik ga, die angst maakt mij gek.. je krijgt alle gegevens van me'. Dus ik bel hem op en het schijnt dat hij zijn pyama heeft aangetrokken en hij zijn woorden meende. Met de magische woorden "A wollah 7ta je gaat mee. Als jij niet meegaat gaan we allemaal met slaapzak voor je deur kamperen", wist ik hem alsnog mee te krijgen. De groep was compleet en onderweg naar het vliegveld van Charleroi begonnen we al sfeerliederen te bedenken en moppen te vertellen om wakker te blijven.


Badr:
Amshoum 'n Ahmed.. M'n vrouwtje is uren bezig met me proberen over te halen en gerust te stellen maar walou. Die Ahmed doet het even in één zin. Vond het niet tof om hem drie dagen te laten vasten dus ik spring gauw uit mijn pyama en in mijn kleding die ik al voor de zekerheid klaar had gezet. De vier kalmeringspillen van de dokter gaan in mijn jaszak, die gaan zeker ingenomen worden. Twintig minuten later staan de boys voor de deur. Ik kus mijn moeder op haar voorhoofd en ze probeert me nog even gerust te stellen met haar lieve woorden en een glimlach. Ik stap in de auto, maar niet voordat Appie even een fotootje van me schiet als ik net wil in stappen. Met mijn ronde lichaam (1m81 en 88kg) is er gelukkig een plekje voorin het autootje gereserveerd door de boys, Allah ie hfedhoum..

Het is nog steeds mistig op de weg, maar we zijn ruim op tijd vertrokken vanuit Arnhem (02.00uur 's nachts). Ons vliegtuig zal om 06.50 uur vertrekken incha'Allah. In België stoppen we even bij het tankstation voor wat koekjes en koffie. Niet wetend dat we de komende 2 dagen ook alleen dat naar binnen zullen werken. Maar dat lezen jullie later nog wel in het verhaal. Als we naar buiten lopen zien we een Turk staan. 'Abi, gel gel, foto maken aub..' De foto met de vlag van Marokko en Raja Casablanca wordt gemaakt. 'Tashekur abi, hadi yaksjamlar, gülle gülle'. We stappen de auto weer in en next stop: Brussel (Charleroi) Airport.


[FOTOVERSLAG]http://atlas-lions.nl/crop.php?big=1&img=foto6.PNG[/FOTOVERSLAG]

Ahmed:
Nadat we maar enkele kilometers verwijderd waren van Brussel (Charleroi) Airport, adviseerde Youssef mij om mijn tomtom niet te gebruiken. Het was zo'n infrastructurele chaos, dat we beter de borden konden volgen. Eenmaal gearriveerd hebben wij snel m'n auto gedumpt in de parkeergarage en hebben we daarna snel de incheckbalie gevonden. Vreemd genoeg hoefden wij niet in te checken, aangezien we dat al online zouden hebben gedaan. Dus maakten we van de tijd gebruik om maar eens lekker weer op de foto te gaan. Ik deed een Palestina-sjaal op als een Hamas strijder, tot ongenoegen van mijn vrienden. "Straks wordt ons nog het toegang naar het vliegtuig geweigerd door jou asa7bi". Ik trok me daar niks van aan en heb toch mijn foto kunnen maken.

Eenmaal voorbij de douane werden onze tassen gecontroleerd. Ik had twee energiedrank blikken mee in mijn tas om mijn cafeïne-gehalte op peil te houden, maar die griste mevrouw er zo uit. Ik riep nog "Bessa7a ou ra7a a zine", maar volgens mij begreep ze dat niet. Terwijl ik mijn tas weer in orde aan het maken was, hoorde ik Appie zeuren over zijn gel die in beslag is genomen. " Wa daou liya gel adrarie"!!! Nadat ik die woorden hoorde, realiseerde ik me dat anderen het erger hadden dan mij. En daar gingen we, vijf fans uit Nederland richting gate 11, waar onze vlucht richting Dublin zou vertrekken.


Badr:
A Ahmed, je vergeet dat Appie ons nog bij gate 11 vol met Marokkaanse vrouwen voor schut heeft gezet met zijn 'tawa7ed ma3andou wodoe' (niemand van ons heeft de wodoe). Hij bijt snel op z'n lip en slaat zijn handen voor zijn gezicht. 'Spreek voor jezelf ' zeggen Khalid en ik hem na. De rest doet ook de rituele wassing. Nadat we de fadjr hebben gebeden gaan we in de rij staan voor de gate. De broeder die met ons in het gebed stond gaat naar alle waarschijnlijkheid richting Fes. 'Trik salama a goya'. En daar gaan we, de enige Marokkanen die in de rij staan voor Dublin. Ik zie de andere rij nog naar ons kijken van: Wa drerrie, verkeerde rij...

Ik had mijn twee pillen al ingenomen. Het enige wat het me bezorgde was een lachkick en een been die verdoofd aanvoelde. Maar als ik in het vliegtuig zit vergaat het lachen me al snel. Waaash dennie, 3lash mshiet.. Maar ja, nu is er geen weg terug vriend. Je gaat vliegen, en het ergste: Je moet donderdag ook weer terug. Persoonlijk vind ik dat de Marokkaanse voetbalbond ons moet betalen voor deze liefde voor Al Mountakhab. Ahmed wijst ons nog op het feit dat Ryanair zonder stoelrij '13' vliegt. Ze3ma hun bijgeloof. Wa als je eraan gaat dan ga je eraan, 13 wella 67 denken we met z'n allen. Ik heb er maar voor gekozen om naast Ahmed en Youssef te zitten. Die andere twee hebben er een sport van gemaakt mij te irriteren om mijn vliegangst. Dat kan ik er echt niet bij hebben nu.


Ahmed:
Ik sprak Badr nog moed in: "Badr, als je tijd is gekomen dan is je tijd gekomen. Al ga je kruipend naar Dublin". In plaats van dat dit hem zou moeten kalmeren, is hij hier nog onrustiger van geworden. Wel kregen we van Badr een dua'a boekje, om dua'a Assafar te lezen voordat het vliegtuig vertrok. De vlucht vertrok iets later dan verwacht, tot ongenoegen van Badr. Hij ging er namelijk vanuit dat er iets mis was, waardoor we niet konden vertrekken. Terwijl een stewardess van Ryanair met het postuur van Badr Hari (wa7ed kast gewoon damn) door het gangpad loopt, besloot een ongeduldige Appie haar aan te houden. "Hoelaat vertrekken we ?", waarop ze antwoordt: "I am sorry, I cannot understand you". Appie's Engels is namelijk van het 'sellek' gehalte, waarna hij naar Khalid kijkt om hem even te helpen. Khalid wil van niks weten en kijkt uit het raam. De stewardess dacht dat deze Mgharba haar voor de gek hielden en ging er vandoor, terwijl wij met z'n allen Appie uitlachten.

Voordat het vliegtuig vertrok, stapten twee mannen van rond de 50 nog in het vliegtuig. Zij waren ook van plan om naar de wedstrijd te gaan. Appie brak heel snel het ijs en was al in gesprek met de twee. Ze vroegen ons waar we heen gingen en Appie antwoordde spontaan:'ghadyien el keryan Bashkou' (we gaan naar de krottenwijken van Bashkou). De twee heren konden er gelukkig nog om lachen. Voordat ze het in de gaten hadden, stond Appie al op ze gericht met een fototoestel. Je zag aan hun blik dat ze er moeite mee hadden, maar uiteindelijk stemde ze er toch mee in om op de foto te gaan. Terwijl wij allemaal een beetje ongeduldig worden, zie ik het zweet al op het voorhoofd van Badr. Ik had heel veel respect voor het feit dat hij ondanks zijn vliegangst toch meegaat om het Marokkaanse elftal in Noord-Ierland te steunen. Daar kun je nog een puntje aan zuigen. Dennis Bergkamp, Ali El Khattabi en B.A Baracus mogen deze fanatieke fan wat mij betreft als voorbeeld nemen.


Badr:
Barakoullah feek a mattie.. Inderdaad, het maakte me nog onrustiger. Ik bedoel, als je met een vliegtuig neerstort dan wordt je volgens mij eerst krankzinnig voordat je sterft. Laatst zat ik met mijn zwager, zus en moeder over de vlucht te praten en toen zei m'n zwager ineens: "Er gebeuren meer auto-ongelukken dan vliegtuigongelukken". Ik heb gelijk geantwoord met: "Ja, maar ik ken er geen één die een vliegtuigongeluk wist na te vertellen vriend". Mohim, back 2 the airplane. De stewardess leek inderdaad aan het budget van Ryanair te zijn aangepast. Daarnaast zag ik op het internet staan dat de vlucht zo een 35min zou duren. De stewardess geeft aan dat het een reis is van 1uur en 20min. Ook dat nog *zucht*. Dat geeft je ook geen rustig gevoel. Ahmed zag het niet aan me, maar zijn rust bracht mij wel een beter gevoel. In tegenstelling tot boys van de leedvermaakcrew: Khalid en Appie. Die gasten zaten me alleen maar op te naaien met dingen als 'wajaw, stel je voor hij ontploft?'. Waga 3liekoum a drerrie.. Gelukkig ging het uur en de 20min snel voorbij en was het een rustige vlucht, ook al was het voor een groot deel over de zee waar je toch vaak merkt dat het onrustig weer is.

Het vliegtuig weet veilig te landen en we lopen rustig de trap af. Oef, deel 1 heb ik weten te overleven alhamdulilah. Op naar het vliegveld van Dublin. We lopen naar buiten en merken dat het erg koud in Dublin. Maar dat mag de pret niet drukken, vooral Appie blijft de Marokkaanse moppen maar tappen. De ene nog schunniger dan de ander. We nemen een kaartje voor de dubbeldekker richting het centrum en stappen in de bus. Ahmed vraagt nog even aan de vrouwelijke bestuurder: "Can you tell us when we will arive at the Dublin Connolly trainstation?" Ze beantwoordt zijn vraag: "Yes I will". We zitten lekker in de bus en het duurt een tijdje. Ahmed's instinct laat hem naar beneden lopen om te vragen hoe lang de rit nog duurt. De vrouw geeft aan dat ze er al voorbij is. We stappen de bus uit en kijken haar aan van 'en bedankt a flesser', maar het lijkt haar niet te deren met haar droge look. Ze deed me denken aan die busdriver van Southpark, Ms. Crabtree.


Ahmed:
Eenmaal uitgestapt merkten we gelijk iets vreemds op. Naast het feit dat het oversteken door de Britse wegindeling moeilijker was dan tijdens de avondspits in Marokko, konden we Dublin op geen enkele lelijke meid betrappen. Er liepen alleen maar schoonheden rond waar je U tegen kon zeggen. Aantrekkelijk waren ze zeker me hun prachtige figuur. Je zou zo kunnen zeggen dat ze verplicht naar de sportschool moeten van de Ierse regering. Zelfs tijdens het schrijven van dit stuk werd ik even afgeleid. We besloten even te vragen hoe we bij Dublin Connoly Trainstation konden komen. We stapten een winkeltje binnen en vroegen het aan de eigenaar die me deed denken aan Apu van The Simpsons. We kregen instructies en moesten nog even wachten op Appie, Khalid en Youssef die nog in de winkel rond bleven hangen. Ik besloot samen met Badr buiten te wachten en keek opeens naar rechts. Ik zag een vermoedelijk Indische man op de grond zitten met een leeg bekertje voor zich. Ik dacht van, laat ik maar wat erin gooien aangezien het automaat voor de buskaart me 14 losse euro's als wisselgeld gaf. Het leek wel een fruitautomaat die je in snackbars hebt staan. Ik gooi er wat in en loop terug naar de winkel. Nadat Appie naar buiten kwam vervolgen we onze weg en keek ik even naar de bedelaar. Hij griste het geld uit zijn beker en stopte het in zijn zak. Ik dacht bij mezelf: yek a boutnawie, de rest laten denken dat je de hele dag niks hebt gehad. Wa als de Ieren je niet zien, heeft deze Marokkaan je wel gezien.

Onderweg naar het Dublin Connoly station zagen we een mooi gebouw langs het water. De boys gingen langs de kade staan met onze vertrouwde Marokkaanse en Raja Casablanca vlag. Het was best druk en de omstanders waren best nieuwsgierig. Ik wist al wat deze gasten dachten: "Kifash deze opgewonde gasten? Mijn ogen zijn nog niet open, het is 08.30 en deze gasten maken met vlaggen en al foto's"? Die blikken vertelden mij genoeg. We liepen verder en zagen fietsen standplaats met fietsen die je kon huren voor 10 euro per dag. Heel simpel: Je stopt je bankpas in de bijgeplaatste automaat, je krijgt een fiets toegewezen en zolang je de fiets hebt wordt er elke dag 10 euro van je bank afgetrokken. In Ierland hebben ze het qua organisatie best goed voor elkaar. ik zou zeggen plaats er eens een paar in wat achterstandswijken hier in Nederland, kijken hoe het uitpakt. Het oversteken is een chaos, kijk naar links en dan denk je van o nee, naar rechts en dan weer naar links en dan uitkijken voor die bus. Mohim chaos!! In de verte zagen we al een station, maar vroegen aan een schoonheid nog of we goed zaten. Dat was het geval en arriveerden bij het station.

[FOTOVERSLAG]http://atlas-lions.nl/crop.php?big=1&img=foto1.PNG[/FOTOVERSLAG]


Badr:
Verschillende keren hebben we elkaar moeten redden bij het oversteken. Het rechtsrijdende verkeer brengt aardig wat misverstanden met zich mee voor ons. Gelukkig letten we goed op elkaar en zijn we er gezond vanaf gekomen. Bij het station lopen we naar de kaartjesautomaat, we toetsen het reserveringsnummer in en 5 kaartjes worden op naam uitgeprint. We hebben nog even de tijd voordat de trein naar Belfast vertrekt, dus het is een goed moment om te ontbijten. Ondertussen is Appie aardig wakker aan het worden.. Hij gooit er een imitatie van Najib Amhali eruit.. Het stuk waarin Amhali in een taxi zit bij een Hindoestaanse chauffeur. Hindoestaan: "Ja ja...."... Amhali: "Wat?".. Hindoestaan met knikkend hoofd: "Nee nee, niks woor".. Appie doet de imitatie met accent en al.. We wisten toen nog niet dat we die zin nog zo'n 70 keer zouden gaan horen. Maar dat mocht de pret niet drukken.. Want elke keer als Ap de grap maakt, liggen we met z'n allen in een deuk.

De trein komt er aan en we nemen met z'n allen plaats. Ook hier is het weer op en top georganiseerd. Naast het feit dat de trein er goed uitziet, ligt er bij elke stoel een kaartje met onze naam. Zo welkom hebben deze vijf Marokkanen zich in Nederland nooit gevoeld. Tot nu toe lijken de Ieren zeer blij te zijn met deze Noord-Afrikanen. Dat ligt waarschijnlijk aan het feit dat er nauwelijks Marokkanen wonen. De trip richting Belfast (2uurtjes rijden) begint en Youssef valt weer als een blok in slaap. We rijden langs het prachtige landschap van het Britse land. Aan de ene kant groene heuvels en aan de andere kant prachtig zee met rotsen. Youssef is inmiddels in diepe slaap, een goed moment voor ons. We gooien al onze jassen op hem en maken er een foto van. Youssef wordt wakker en komt langzaam omhoog omdat de vijf jassen iets te zwaar zijn en hij even niet weet wat hem is overkomen. Nadat een look-a-like van Lurch (Addam's Family) onze kaartjes komt controleren doen Ahmed en Appie even een leuk interview. Ap speelt de presentator van Arriyadia en Ahmed is de welbespraakte Marokkaanse fan.

[FOTOVERSLAG]http://atlas-lions.nl/crop.php?big=1&img=foto5.PNG[/FOTOVERSLAG]

Ahmed:
Badr! Je vergeet die Ierse dief toen we bij die coffee-corner zaten te ontbijten. Het ging namelijk zo: Naast de coffee-corner zit een bar en daar komt een medewerker uit. Hij praat met de twee serveersters en lacht hen toe. Op een gegeven moment zie ik zijn hand naar een rolletje mentos gaan. Die stopt hij zonder opgemerkt te worden door de twee dames in zijn zak. Ik wijs Badr en Appie er even op om te kijken wat die kerel heeft gedaan. Je zou zo zeggen dat hij niet het risico zou nemen om het opnieuw te doen, maar nee hoor zijn hand reikt weer naar een rolletje mentos en opnieuw stopte hij deze in zijn zak. Semm fe demm! Ik begrijp best dat de Ierse economie een deuk heeft opgelopen, maar zo erg toch niet? Onderweg naar het perron wilde de boys mij nog even in de maling nemen. Ik moest even naar Biet-el-ma en was na een minuutje al klaar. Terwijl ik terug naar het perron loop zie ik de boys wegrennen om mij ze3ma eenmans te laten. Ik dacht bij mezelf, ga maar! Kijk maar hoe je van Dublin terugreist naar Charleroi, aangezien ik de tickets had!

Back 2 the train. Terwijl Appie mij enkele prikkelende vragen stelt over het Marokkaanse elftal, filmde Khalid ons gedurende 8 minuten. Ik had op elke vraag een antwoord, behalve over de Marokkaanse competitie. Met de woorden: "Dit is een punt waar we het best een andere keer over kunnen discussiëren, aangezien we niet zoveel tijd hebben", wist ik Appie een beetje het signaal te geven om er mee te kappen. Safi! Allah yezj3al el baraka. Zoveel zendtijd krijg je niet eens op onze welbekende sportzender. Nadat ik zag wat er met Youssef gebeurde tijdens zijn dutje, weerhield ik mezelf ervan om te gaan slapen. Ja hallo! Deze boys flikken je van alles en nog wat in je slaap. Voordat je het weet hullen ze je in het shirt van het Nederlands elftal en schminken je kop oranje. Terwijl ik naar het landschap keek gingen mijn ogen dicht en kon ik er niet meer tegen vechten. Nadat ik ongeveer een minuut aan het slapen was hoorde ik Khalid en Badr fluisteren. Op dat moment werd ik wakker met de woorden: Wollah ma ik ga shi oog dicht doen naast jullie, pik maar lekker een ander slachtoffer uit. Khalid, Badr, Youssef en Appie schieten in de lach en weten dat ze het best een andere slachtoffer kunnen kiezen.


Badr:
Aasahbi hoe kon ik die vergeten, ik dacht er nog aan. Thanx for the reminder. Die Ier had me toch vlugge vingers, daar kunnen Marokkanen nog een puntje aan zuigen. Hij keek ons ook nog even aan van: ‘Ja boys, zo doen we dat in Ierland’. Het nieuws van de Marokkanen in Nederland is hem zeker nog niet gearriveerd. Anders was hij waarschijnlijk zo bij ons aan tafel geschoven voor tips. En die Ahmed is me er één, die jongen slaapt gewoon met één oog open. Baz ou safi.. Na zo een twee uur in de trein te zitten komen we aan in Belfast. Het is er een stuk kouder en in tegenstelling tot Dublin regent het er keihard. Voor de ingang van het station staan er taxichauffeurs zichzelf te promoten. 'Taxi taxi!' klinkt het door de gangen. Het is alsof we in de film Snatch of Boondock Saints zitten. Dat accent is kapot lachen en het duurt niet lang of we doen het allemaal na. We pinnen allemaal wat geld, want in Belfast dien je met de pond te betalen. In Dublin is het gewoon gemakkelijk de euro. We lopen naar buiten en besluiten het stuk naar het centrum te lopen om daar wat te gaan eten. Al snel vinden we de McDonald's en lopen er naar binnen. Eindelijk warmte, want de kou buiten is niet uit te houden. Fishisfilet gaat het worden, wat anders. Ja die Big Mac ziet er smakelijk uit, maar we weten het te weerstaan en bestellen vegetarisch. De kassajuf vraagt me wat, maar dit is toch wel heel anders Engels. 'Sorry?' zeg ik.. Ze herhaalt het maar walou. Er gaat geen lichtje branden. Nogmaals weet ze het met geduld te zeggen maar ik kijk alsof ik water zie branden. Ik draai me om naar Ahmed. 'Asahbi wat zegt ze?'.. Ahmed heeft volgens mij Ierse papieren want hij verstaat ze één voor één. Ik geef antwoord nadat Ahmed tolk voor me speelt en wacht op mijn eten. De rest van de boys is al boven gaan zitten. Daar ontmoeten we een Marokkaanse jongen uit België die met zijn vriendin of vrouw naar de match gaat. We spreken elkaar kort en wensen elkaar een fijne dag.

Als we net buiten staan loopt er een kleine Ierse gast tegen Appie op. We kijken hem aan van 'yek lebbes?'. In de Mac hadden we onze shirtjes aan gedaan van Marokko en dat schijnt dus reactie op te roepen. 'Mawacoooooow' zegt de dronken Noord Ier hard. We kijken elkaar allemaal aan en roepen in koor: Yes Mawacoooooow! De Noord Ier gniffelt en loopt door. We hebben aardig wat tijd over maar besluiten toch maar vast de kaartjes op te gaan halen zodat we 's avonds wat makkelijker kunnen doorlopen bij het stadion. Onze tweede ontmoeting met Noord Ieren is een stuk gezelliger. En dat gaat Ahmed nu van me overnemen..


Ahmed:
Eenmaal gearriveerd op het Victoria Street Station kopen we kaartjes voor de metro die ons naar station vlakbij de Noord-Ierse bond zou moeten brengen. De medewerker van het Noord-Ierse metronet vraagt ons voor het afrekenen nog of we de wedstrijd in het stadion gaan bekijken. Wij knikken allen ja en hij zegt het volgende: "I hope you guys win, because I don't like the North-Irish football team". Ik begreep er geen reet van en vroeg hem waarom hij niet van zijn nationale team hield. Zijn antwoord was beroerd, waardoor we ervoor kozen om de kaartjes in beslag te nemen en op de metro te gaan wachten. Later bleek dat de beste man uit Ierland komt en niet uit Noord Ierland. Eenmaal op het perron schieten we nog wat foto's en vragen we een dame of ze foto's van ons wil maken. Dat deed ze maar al te graag en ze maakte een praatje met ons. Mevrouw gaat namelijk ook naar de wedstrijd wenste ons succes. In de metro zijn we opzoek naar een plek en merk ik twee groene shirts op. Het zijn twee Noord-Ierse fans die mij aankijken. Ik groet de twee heren en loop samen met de boys door naar wat lege plekken voorin.

Voordat we het opmerkten kwam een van de twee Noord-Ierse supporters bij ons zitten. Zijn naam was Allan en hij was zeer verheugd om ons Marokkaanse fans te zien. Oke vanaf dit moment begonnen wij zo'n beetje aan onszelf te twijfelen. Een Europeaan die blij is om een Marokkaan te zien?!!! Dit heb ik nog nooit meegemaakt! Als je hier in Nederland iemand de weg vraagt doet hij alsof hij je niet hoort of neemt hij 3 meter afstand van je en hier in Noord-Ierland willen de inwoners met je op de foto! Maar het wordt nog mooier. Allan nodigde ons uit om wat te gaan drinken in een Ierse pub. Eerst reageerde we er terughoudend op aangezien we de wedstrijdkaarten wilden ophalen, maar nadat Allan ons persoonlijk naar de Noord-Ierse bond wilde brengen stemden we alsnog in om mee te gaan. Eenmaal gearriveerd bij de Noord-Ierse voetbalbond kregen we te horen dat de ontwerper van de Titanic daar ooit heeft gewoond. De eerste Marokkanen in het huis waar de ontwerper van de Titanic heeft gewoond. We hebben gewoon geschiedenis geschreven. Nadat we onze kaarten hebben gekregen, vroeg Allan of we even samen op de foto konden gaan voor een project genaamd Football For All, een project om voetbalfans over de gehele wereld bij elkaar te brengen. Hij stelde ons ook allemaal voor aan de medewerkers bij de Noord-Ierse bond en ze waren verheugd ons te ontmoeten. Nadat we de kaarten op zak hadden en de foto’s hebben gemaakt, liepen we samen naar Ryan's pub...

[FOTOVERSLAG]http://atlas-lions.nl/crop.php?big=1&img=foto2.PNG[/FOTOVERSLAG]]


Badr:
Naast Allan was ook Jim een lid van de supportersvereniging van de Noord-Ierse voetbalbond. Jim vraagt me hoe ik heet en ik geef antwoord. Ik leg 'm nog uit dat het niet erg is als hij het vergeet. 'Bedur?' vraagt hij me. Ik zeg: 'Yes Bedur' (ik dacht dat komt aardig in de buurt). 'That's not so difficult', geeft ie daarna vol moed aan. Ik beantwoord: 'Lets ask again within a hour, I don't think you will know it anymore'. Jim: 'Within a hour and a couple of beers you'll be Jim to me'. We lachen er allemaal om. Ondertussen heb ik Allan en Jim al andere namen gegeven: 3ellan en Jabir. Tja, wil je met Marokkanen omgaan dan moet jij je er ook naar gedragen. Al snel zit Jim in mijn jaszakken te graaien zonder dat ik het door heb. Okay, dat laatste heb ik er nu bij verzonnen. Kom op mensen, ik moet het interessant houden voor jullie. 3ellan is in gesprek met een mevrouw van de Noord-Ierse voetbalbond die mij even wil spreken als kennismaking. Ik neem de telefoon vol vertrouwen aan en hoor haar zeggen: 'Hello'.. 'Well hi Marry, how you doing', antwoord ik als een Ier. Ze schiet in de lach en vraagt me hoe het met mij gaat. In mijn beste Engels zeg ik: 'I'm verry fine, thank you'.. Het is een wonder dat ik niet alhamdulilah heb gezegd en haar mabrouk el 3aid heb gewenst, aangezien het de dag na het offerfeest was. Ze vraagt me wat ik denk dat de uitslag gaat worden van vanavond. 'Well 0-2 of course', zeg ik vol vertrouwen. Marry: 'For Northern Ireland?!'.. Badr: 'No of course not, otherwise I would have said 2-0', beantwoord ik scherp. Ze schiet weer in de lach en met haar ook Ahmed. Ik geef de telefoon terug aan 3emou 3ellan.

Bij de pub aangekomen lopen we met z'n allen naar binnen en nemen achterin plaats op een grote bank. We praten wat en er wordt ons uitgelegd hoe Ierland en Noord-Ierland precies in elkaar zitten. Net zoals wij spelers kennen die voor twee landen kunnen uitkomen hebben zij dat ook. En ze staan er precies in zoals wij: je kiest waar je hart ligt en dat is natuurlijk het liefst het land waar ons hart ligt. 3ellan en Jim vragen of we alcohol drinken. Afgezien van Youssef drinkt niemand.. Okay ik ben weer aan het liegen, ook Youssef drinkt niet alhamdoulillah. We nemen alle 5 een cola maar de Noord-Ieren staan natuurlijk bekend om hun drinkgedrag. Beiden nemen ze een glas van ongeveer een halve meter bier. Het liefst waren we met z'n allen opgestaan, maar deze twee mannen zijn zo gastvrij geweest dat we nog even blijven zitten om onze dank te tonen voor hun gastvrijheid. Na zo een drie kwartier te hebben gepraat wil Jabir ons de tweede ronde aanbieden. Geen van ons heeft nog ruimte om een tweede cola naar binnen te werken. Ze kijken ons verrast aan, want dat zijn ze natuurlijk niet gewend. Ik zie de blik nog steeds voor me, msaken. Nog voordat hun supportersgroep groter wordt laten 3elan en Jabir ons weten dat we ons straks aan de rest moeten voorstellen als Hector. De rest van hun groep komt binnen en één man neemt gelijk het initiatief om zich voor te stellen. Hij geeft Khalid een hand en die stelt zich voor als: Hi, I'm Hector. Badr: Hi, Hector, Ahmed: Hello, I'm Hector. Youssef: Hector, Appie: Hi, my name is Hector. De hele groep ligt strak van het lachen en de man weet dat hij in de maling wordt genomen. We schieten daarna wat foto's met ze. Onder hen ook een speler van Jong Noord Ierland (-21, Middlesbrough) en de vader van één van de Noord Ierse spelers. We nemen afscheid en besluiten om alvast richting het stadion te gaan om daar even te kijken en eventueel de spelersbus van Marokko op te wachten.


Ahmed:
We vroegen 3allan waar en hoe laat de spelersbus zou arriveren bij het stadion, want dat wilden wij niet missen. Nadat 3allan snel even een telefoontje pleegde, kregen wij het tijdstip en locatie door. Onderweg naar het stadion haalden we de Marokkaanse vlaggen, sjaals en sfeer liedjes tevoorschijn. Even de inwoners een beetje opwarmen en laten zien dat de Marokkaanse fans al gearriveerd zijn. In plaats van de aandacht van de Noord-Ieren te trekken, hoorden we een toeterend busje met enkele Marokkanen. Na wat over en weer gezwaaid te hebben, vervolgden we onze weg weer naar het stadion. De ingang naar het stadion is door de beveiligers geblokkeerd en we dienen nog even rond het stadion te moeten wachten. We vragen nog even waar de bus precies arriveert en de mensen wijzen naar de ingang verderop. Ook daar staan de beveiligers gepositioneerd en wordt ons de toegang tot het gebied voor het stadion nog even geweigerd. Het was nog ruim twee uur voor de aftrap, dus we besluiten even de buurt te verkennen. Na een rondje te hebben gelopen, zien we een tankstation en besluiten we even een bakje koffie te gaan halen. Op dat moment begint het te regenen, waardoor we even bij het tankstation blijven schuilen. Op een gegeven moment stopt er een Opel Zafira om bij te tanken en zien we een Marokkaanse man uitstappen. Hij loopt naar ons toe, groet de boys met de gebruikelijke vier kusjes en bij mij stopte hij even. "Ja jij bent een Rajaoui! Jou ga ik echt niet groeten", lacht de waarschijnlijke Wydad fan. Hij geeft me daarna een knuffel, waarop ik antwoordde: "Ewa safi, 7na goot daba! Tal simana jaya 3ad hadi nod el 7arb" (Nu zijn we broers, volgende week gaan we pas oorlog voeren). Daarbij doelde ik op de Derby tussen Wydad en Raja van volgende week.

De supporter die uit Dublin kwam, liet ons nog even weten dat hij een Darbouka bij zich had en het een groot feest zou worden. Hij bood ons nog een rit terug van Belfast naar Dublin na de wedstrijd, maar we vertelde hem dat we een retourtje met de trein hebben geboekt. Dus we bleven in de kou wachten op de spelersbus, maar die wilde maar niet komen. Op een gegeven moment zien we blauwe zwaailichten, maar bleek het uiteindelijk om loos alarm te gaan voor ons. Het was een ambulance die onderweg was naar waarschijnlijk een ongeluk. Maar enkele minuten later zien we een motoragent stoppen, exact voor de straat waar het Marokkaanse elftal zou binnenrijden. En ja hoor, de spelersbus kwam er aan! Geëscorteerd door 3 politiemotors. We haalden alle vlaggen al tevoorschijn begonnen te juichen, maar er klopte iets niet. Ik herkende de spelers niet. "Draries.. dit zijn de Noord-Ieren. Loos alarm man!" riep Badr. We kijken de politiemotor aan en hij maakt een gebaar met zijn hand. We verstaan 'Five minutes' en gaan er vanuit dat het Marokkaanse elftal na vijf minuten zou arriveren. Vijf minuten later kwam de spelersbus aan en onder luid gejuich en gezwaai met de Marokkaanse vlag en de vlag van Raja Casablanca (Ewa ja, ff Soulaimani en Ainy ook motiveren), hebben wij de spelersbus een warm welkom gegeven. Nadat de bus uit onze zicht verdween, liepen we naar de hoofdingang en kwamen we wat meer supporters tegen. Twee mannen uit Londen en een jonge Marokkaanse fan, met een Engels uiterlijk.


Badr:
De kleine Marokkaanse fan is de zoon van één van de twee mannen. We vragen hem wie beter is, Engeland of Marokko. Hij kijkt ons met uilenogen aan en zijn vader geeft hem een duw. 'Maghreb' antwoord het kleine jochie verlegen. Ook Chamakh wordt onder dwang verkozen boven Wayne Rooney. Ja, zo doen we dat. Nog steeds mogen we niet naar binnen van de steward aan de voorkant. Wat een lapzwans die gast, die paar minuten eerder naar binnen joh. De regendruppels vallen in onze nek en ze voelen kouder aan dan in Nederland. Uiteindelijk mogen we naar binnen. We komen bij de tweede controle maar daar mogen we ook weer niet naar binnen. Mensen met andere kaarten zouden prioriteit hebben. Ik kijk de gast met de :moe:-smiley van Marokko.nl aan en hij weet dan ook dat hij niet zo moeilijk moet doen. We mogen naar binnen en nemen plaats. Even denken we de enige Marokkanen te zijn in het stadion. Want veel hadden we nog niet gezien. Totdat er ineens steeds meer groepjes binnenkomen en ons steeds opzoeken. Marokkanen uit Engeland, Noorwegen, België, Ierland en Frankrijk omringen ons. Ook de Belg van de McDonald's is gearriveerd met zijn vriendin/vrouw en komt achter ons zitten. De man met de darbouka is ook al binnen. Op dat moment komt er een nieuwe groep binnen en we zien er een gast tussen zitten met een fles honing in zijn hand. Die is voorbereid voor het geschreeuw en gaat de Marokkaanse fans leiden zo lijkt het. Als de Marokkaanse spelers het veld betreden voor de warming-up begint de darbouka te spelen en zingen we met z'n allen applaudisserend: 'Wal Maghreb! Wal Maghreb! Wal Maghreb!'. De spelers applaudisseren voor ons en beginnen aan hun warming-up.

[FOTOVERSLAG]http://atlas-lions.nl/crop.php?big=1&img=foto3.PNG[/FOTOVERSLAG]

De spelers gaan naar binnen en we maken wat foto's in het stadion met de Marokkaanse vlag. In het begin lijkt het nog een leeg stadion maar al gauw komen ook de Noord-Ieren binnen. 10.000 Noord Ieren tegenover 300 Marokkanen. De Noord Ieren zouden ons moeten overtreffen met hun decibel, maar niets lijkt minder waar straks. We blijven ons warm houden met liedjes en geklap zoals alleen fans van de Atlasleeuwen dat kunnen. Kijk naar het Jeugd WK in Nederland van 2005. Had Marokko de fans niet gehad dan was de kans groot dat ze in de eerste ronde waren gesneuveld. Als de spelers terugkomen, beginnen de volksliederen. Het hele vak zingt vol overtuiging mee wat wederom resulteert in applaus van de Marokkaanse spelers. Voor het volkslied van Noord-Ierland wordt ook respect getoond. Alle Marokkanen blijven staan en applaudisseren na afloop voor het thuisfront. Als de spelers worden omgeroepen hoor je barweinig gejuich van de Noord Ieren, de Marokkaanse spelers krijgen wel een warm welkom van hun fans.


Ahmed:
Direct na het eerste fluitsignaal begon het Marokkaanse vak te feesten. Van 'Allah yarabi Allah yarbi Allah' tot 'Allahoma salli 3ala 3liek ya rassoul Allah'. De sfeer zat er goed in en iedereen deed uit volle borst mee met de sfeerliederen. We zagen Marokko goed combineren, maar niet zo snel door de Noord-Ierse defensie komen. Youssef Hadji was de eerste aan Marokkaanse zijde die een opgelegde kans kreeg, maar schoot op de keeper. Debutanten Younes Belhanda en Nacer Chadli draaiden goed mee met het elftal. Vooral de laatste kreeg het een paar keer op z'n heupen. Hij heeft nog niet gekozen, maar het publiek stond achter hem tijdens zijn optreden. Met spreekkoren zoals 'Chadli Maghribi', hoopte het publiek hem dat ene zetje te geven die hij nodig heeft om definitief voor Marokko te kiezen. Constant werd er 'Daba tzji daba, Issaba!' gezongen, maar de goal aan Marokkaanse zijde bleef uit. Terwijl de Marokkaanse supporters er een feest van maakten, zagen de Noord-Ierse supporters hoe Marokko het initiatief nam en goed wist te combineren op het doorweekte veld van Windsor Park. Af en toe schreeuwden de Noord-Ierse fans hun spelers toe, op het deuntje van Dima Maghreb. Voordat ze het wisten zong het Marokkaanse vak 'Dima Maghreb', waardoor zij weer de stilte naar zich toe trokken. In verband met de problemen in de Marokkaanse Sahara, zongen we uit volle borst liederen als 'Laayoun Ayniya' en 'Wasa7ra Maghribiya ou Malik Malikouna'.

Op een gegeven moment wilde de cameraploeg van het Marokkaanse kanaal Thamazight het publiek filmen. Appie en ik waren er uiteraard als de kippen bij en sprongen richting de eerste rij. In plaats van de wedstrijd te volgen, kozen we eieren voor onze geld door enkele 'minutes of fame' te regelen. Wanneer het uitgezonden wordt blijft me een raadsel, maar een camera in een stadion laten wij twee in ieder geval niet glippen. Tijdens de rust ben ik even wat te bikken gaan halen en raak ik in gesprek met een paar Noord-Ieren. Ik citeer: ' The sound that is coming from your side is amazing! How can the small amount of Moroccan fans produce so much noise?' Ik heb de beste man bedankt voor het compliment en hem uitgelegd dat wij de fanatiekste supporters hebben op deze wereld. En hoe gek het ook klinkt; hij geloofde het best. Vlak voor rust en net na rust waren enkele spelers bezig met hun warming up, om eventueel in te vallen. Mourad Ainy, Chakib Benzoukane, Youssef El Arabi, Karim El Ahmadi en Nabil El Zhar. Vooral El Arabi was populair. De huidige topscorer van de Ligue 1 kreeg constant 'Allez El Arabi' naar zich toe geslingerd, die hij meerdere malen met een applaus in ontvangst nam. Terwijl het publiek bezig is met 'Allahoma Salli 3lieek A Rassoul Allah' maakt El Arabi een Darbouka beweging tijdens zijn warming up om aan te geven dat we door moeten gaan. Een moment om in te lijsten! Terwijl de tweede helft bezig is merken we twee nieuwe knullen op in ons vak. Het blijken twee Noord-Ieren te zijn, die aardig van de sfeer aan het genieten waren. Eén met een Jellaba aan en de ander een shirt van Marokko. Ik kon mijn ogen niet geloven, dus ik klopte bij de twee aan: "Are you N-Irish?" Yes, we are! "Well what are you doing at the Moroccan side?" We like the atmosphere and we went to Morocco last summer. Nice country! Ik dacht bij mezelf, dan ben je nog niet in de krottenwijken van Casablanca geweest. Maar goed, ik wenste de heren veel succes en uiteraard een doelpunt voor Marokko.


Badr:
Verschillende Marokkaanse supporters gaan met de twee Noord-Ieren op de foto. En tot onze verbazing lijkt het duo het hardst te juichen bij het doelpunt van Marouane Chamakh. Ik pleit voor een la carte nationale voor deze twee blondjes.. Maar ja, la carte nationale betekent ook je hoofd laten opmeten bij het Marokkaanse consulaat en je lengte laten opnemen door Monsieur 'natte-vingerwerk'. Laten we ze dat maar besparen, nu er eindelijk mensen zijn met een positief beeld over Marokkanen. Even serieus beste lezers, ik dacht altijd dat Noord-Ieren van die racisten waren die moslims niet konden uitstaan, maar ik heb me echt vermaakt met deze gekke Europeanen. De sfeerliederen blijven maar komen. 'Ey oh mabrouk 3liena' mag natuurlijk niet ontbreken tijdens de wedstrijd en ook het volkslied wordt opnieuw hard gezongen. Na het doelpunt van de Noord Ieren vanaf elf meter (geheel tegen de verhouding in, maar goed Benatia en Chamakh hadden plaats gemaakt) juichen de fans van het thuisfront. Alsof ze allemaal sliepen leek het wel, want ik snap niet waarom ze de hele wedstrijd stil waren. Vast geïmponeerd van de Noord Afrikaanse fans bewapend met honing en darbouka..

Na de wedstrijd besluiten Youssef en Ahmed de camera's van Sky Sport te woord te staan, want Arryadia was nergens te bekennen. Youssef geeft nog even zijn wedstrijdanalyse door, terwijl Ahmed het een goed moment vond om de Noord-Ierse fans te bedanken voor hun vriendelijkheid en gastvrijheid. Daarna liepen we met z'n vijven richting de metrohalte om weer richting Belfast station te gaan. Onze trein terug naar Dublin vertrekt de volgende ochtend pas om 08.00 uur en het is nu ongeveer 22.15 uur. Als we bij de metrohalte aankomen is het weer erg koud en het lijkt er niet warmer op te worden. De regendruppels kletsen weer in onze nek en we proberen onder het afdakje te schuilen. Hoe laat de metro komt? Dat duurt nog zo een vijftig minuten. Warelayemma hoe ga ik dit volhouden. Ondertussen heb ik van Appie een Palestijnse sjaal gekregen voor om mijn nek. Mijn God wat is het koud. De moppen van Appie worden ook met de minuut slechter en dat vertel ik hem ook. Het stukje van Najib Amhali blijft echter wel grappig. Die amshoum flikt het 'm weer. Als de metro komt stappen we snel in en pakken we allemaal een plek. We spreken af te blijven zitten tot de eindhalte want anders moeten we weer een stuk lopen. Daar heb ik echt geen zin in want mijn voeten lijken het te begeven. 'Boys, als die conducteur komt op het station en vraagt naar onze kaartjes dan zeg ik wel dat we geen Engels spreken en zijn verdwaald', laat ik de rest weten. Daarna duw ik mijn hoofd tegen het raam en val ik bijna in slaap. Natuurlijk moet Youssef het verpesten door een foto te maken met een flits. En ach ja, wie kan het hem kwalijk nemen? Wat we hem allemaal hebben geflikt in zijn slaap. Het is een wonder dat ie niet zwanger is geraakt. Alhoewel, Appie's blik leek aardig vruchtbaar. Nee, alle gekheid op een stokje, we komen goed aan op het station. En daar staat ons de eerste slechte ervaring met een Noord-Ier te wachten..


Ahmed:
Badr, je bent nog wat details vergeten al 3afriet! Omdat Appie's moppen een beetje slechter werden, besluit ik om mijn charmes in het spel te gooien. Het wordt kouder en kouder en ik zie dat Youssef zich in een Raja Casablanca sjaal heeft gewikkeld en geen kick meer geeft. Terwijl ik moppen over corrupte lefqih's aan het vertellen ben en de rest helemaal stuk gaat, probeert Appie mij op m'n zwakte te pakken. In de trein van Dublin naar Belfast heeft hij me al een slappe lach van vijf minuten bezorgd en ja hoor, hij flikt het mij weer! Hij had het over een reportage over een Indiër met een afwijking aan zijn testikels, grofweg extreem grote ballen. Opzicht is daar niks mis mee, je leeft met die persoon mee en je wenst hem beterschap insha Allah. Maar wat doet Appie? Ja mensen, hij begint zijn eigen draai aan het verhaal te geven. 'Stel je voor hij gaat eens autorijden? Dan heeft hij extra zitplaatsen voor zijn edele delen nodig. Of stel je voor hij gaat zwemmen? Ik weet zeker dat hij naar de bodem zou zinken'. 'Deze man heeft ingebouwde skippyballen'. Die kerel bleef maar doorgaan met alle gevolgen van dien. Het enige voordeel dat ik overhield van de slappe lach, was dat ik er in ieder geval warm van werd. Badr! Ik ga nog even terug naar de metrohalte als je het niet erg vindt bro, want het volgende wil ik de lezers niet ontnemen. Naast de die-hard Ultra 7arraga, zoals Appie ons noemde, stond er ook een andere man te wachten op de metro. Ongeveer een half uur voordat onze metro arriveerde, stopte een goederentrein voor de halte. De man die met ons aan het wachten was, stapt in bij de machinist en wij klimmen allen overtuigd op het onoverdekte gedeelte van de goederentrein. Even dachten we: "weyoo draries, dabbaran ritje ouwe!", maar moesten enkele er na enkele seconden aan geloven. De machinist keek ons aan met een boze blik en wees richting de halte. We klimmen er weer af en chillen 'm op de halte totdat de metro arriveert.

Nadat we op het station zijn gearriveerd informeert Youssef bij een medewerker of er een redelijk goedkoop hotel is in de buurt. De beste man geeft ons het advies om niet in een hotel te overnachten, aangezien het zonde van onze geld zou zijn. We vertellen de beste man dat onze trein pas de volgende ochtend om 08.00 naar Dublin zouden vertrekken en overnachten op het station leek ons niet veilig. Khalid en Appie hadden al een paar stoeltjes tot een bed van Hästens omgetoverd en zakten bijna weg. De medewerker vertelde ons dat er elk uur een bus vertrok naar Dublin Airport, maar wel vanaf een ander station. En laat dat ook nog eens het station zijn waar we een retourtje voor hebben gekocht en eigenlijk dienden uit te stappen. We besluiten om naar dat station te gaan lopen, aangezien er geen metro's meer reden. Omdat onze pond op was, hebben we opnieuw het bedrag gepind om de busrit naar Dublin te betalen. Tsja.. we hadden onze retourtje met de trein betaald, maar men wilde zo snel mogelijk op Dublin Airport arriveren. Voordat we het station verlaten, komen we oog in oog te staan met 'Taxi, Taxi'. Dezelfde heren die we eerder op de dag zagen, stonden er rond dat tijdstip weer. Hij zag aan ons dat we niet uit Belfast kwamen en stelde het volgende voor: "Are you going to Dublin?" Ik kijk hem aan en knik zo van.. Yes!. "Yeah, I can take you there for 150 pounds". Ik kijk de dreries aan en begin te lachen. Ik vertel die kerel dat we op de hoogte zijn van een bus die ons daar kan brengen voor maar 12 pond per persoon. Hij denkt van shitt, ik kan ze niet flashen. Hij biedt ons een rit aan naar het station, dat ongeveer 10 minuten lopen is. Ik informeer naar de ritprijs en hij komt aankakken met 6 pond. Terwijl ik in het Nederlands met Youssef en de boys aan het overleggen bent, hoorde ik 'Fuck off! Fuck them all!'. Toen begon ik die a7777 van Moessie el Kandoussie te voelen. Ik begin een discussie met de twee heren over het feit dat hij ons in ons gezicht uitgescheld. Als argument krijg ik te horen dat ik onbeleefd ben, door een andere taal te spreken. Ik leg hem uit dat Youssef's Iers niet echt goed is, maar daar laten ze geen gras over groeien. Ik negeerde de heren en sprak met de boys af om eerst handschoenen te dragen, mocht het in een knokpartij uitmonden. Ik wilde letterlijk geen bloed aan mijn handen. We liepen het station uit richting de bus en de taxichauffeur besluit om eens keihard toeterend langs ons te rijden. We win!


Badr:
Asahbi het laatste waar ik momenteel aan wil denken is de te grote testikel van één of andere Indiër. Die Appie bleef maar doorgaan. Ik zie nog steeds voor me hoe de tranen over je wangen rolden van het lachen. Ik zei nog tegen Ap: 'Asahbi genoeg, rah ghet ketlou'. Wat die Ier betreft, daar schonk ik geen aandacht aan. Hij zegt wat in het Engels tegen me en ik kijk Ahmed wederom aan van 'wat zegt die gast nou?'.. Ik draai me om, pin mijn ponden en loop richting de uitgang waar de Ier staat. De boys laat ik achter me zonder dat ze het door hebben. Ik hoor Appie nog zeggen: 'Ya Badr, gewoon voorop in de strijd'. Ik loop expres met een nonchalante houding langs en zo ook de rest. Even de boodschap overbrengen van: 'Jullie geschreeuw imponeert ons geen seconde, wij komen uit het land van Wilders-stemmers. Een dikke huid is wat we er aan hebben overgehouden'. Na het rare getoeter van de Ier zijn Khalid en ik onder de veronderstelling dat we naar de bus lopen. Het is bijna 00.00 uur en als we snel zijn halen we die nog. Onderweg kijken Khalid en ik elkaar verbaasd aan. Die boys zijn gewoon onderweg naar McDonald’s of een andere voedselketen. Asahbi nu gaan we de bus zeker missen. Tot overmaat van ramp is die ook gesloten. Khalid en ik mompelen nog wat na van: 'Als we gelijk waren gegaan hadden we die van twaalf uur nog kunnen halen a henkies'. Maar goed. Geen eten en geen bus. Ik kijk op mijn horloge 00.18uur. Dude, dat betekent dat we nog 42min moeten wachten. We zien enkele groepjes staan die ook op de bus wachten. Gelukkig hebben we een afdak kunnen bemachtigen maar koud is het nog steeds. Onze voeten doen zo een pijn. Ik hoor er iedereen over klagen. Ik heb twee paar sokken aan, maar dat helpt niet echt, de pijn is er nog steeds.. Ik weet niet hoe Youssef het doet maar die gast is staand in slaap gevallen. De rest lolt een beetje voor zover dat mogelijk is.

Als de bus uiteindelijk komt stappen we in en betalen we de chauffeur voor het kaartje. Ahmed en Khalid gaan helemaal achterin zitten en houden een plek voor ons vrij op de achterste rij. Niet nodig denkt de rest want de bus raakt toch niet vol. Iedereen pakt twee stoelen, Ahmed en Khalid delen de achterste rij met z'n twee. Ik rol de Palestijnse sjaal op en leg mijn hoofd erop. Voor me zitten twee dronken tjappies die alsmaar schreeuwen en naar alcohol meuren, het kan me weinig schelen.. Als het te erg wordt dan geef ik er wel één een draai om zijn oren. Voor nu all I can think about is sleep, want sinds salat el 3aid heb ik nauwelijks geslapen. Steeds schrik ik wakker als we over een verharde weg rijden of een ruwe bocht maken. In mijn hoofd zit ik namelijk al in het vliegtuig. Ja mensen, vliegangst remember? Telkens denk ik dat het vliegtuig last heeft van turbelencione, met een slissende S. Maar ik zit nog in de bus. Mijn voeten bengelen aan het eind. Ik kijk achter me en zie Khalid en Ahmed gestrekt. Appie en Youssef liggen beiden op twee stoelen in de foetushouding. Hun lukt dat nog.. En ik dan met mijn ronde lichaam? Hoe ga ik dat doen? Met halfgesloten ogen kijk ik vol jaloezie naar ze.. Ik probeer hetzelfde maar het lukt niet. Ik draai naar links, naar rechts, gecentreerd.. La walou Badr, het wordt gewoon weer met hangende voetjes. Ik val in slaap en wordt telkens wakker. De rit duurt iets meer dan 2uur. Ik voel dat bus stopt en wek de jongens. Boys we zijn er man. Ik wek ieder één voor één en stap uit.. Het is zo een 03.30uur als we op het vliegveld aankomen.


Ahmed:
Badr! Wollah je bent moeilijk bro. Je bespaart de lezers gewoon mijn stinkende dikke sokken verhaal. Ewa wat wil je anders als het water je eerder in de schoenen loopt en je anderhalve dag je schoenen aan hebt. Wanneer we op het vliegveld aankomen, loop ik half knock out de de boys achterna. Iedereen is gesloopt en zelf heb ik geen stem meer over van het schreeuwen. Ik vroeg die gozer in het stadion van: 'Kayn shi 3sel zayd ?' (heb je extra honing), maar de kerel antwoordde met een antwoord waar ik wel om kan lachen. "La a goya, kayn ghir lemsemmen". Ik wist echt niet waar de heren heen gingen, maar just follow the leader. Ik zie meerdere mensen die aan het slapen waren dus we dachten van, gratis hotel a drarrie!! Op een gegeven moment komen we bij de vertrekhal aan en de boys sprinten direct met z'n allen naar vier massage stoelen. Juist, wij zijn inderdaad met z'n vijven dus één iemand moet richting die standaard-low budget stoelen. Gelukkig vind ik er een paar met leren bekleding, ABS, stuurbekrachtiging......oke oke, alleen bedekt met leer. Ik pak rugtas en trek 'm van voren aan, alsof ik een baby draag en viel heel snel in slaap. Op een gegeven moment schiet ik wakker door een mededeling. Als ik daar nog twee nachten had doorgebracht, dan zou ik zeker gehoorschade hebben opgelopen. Wa die Ieren schreeuwen keihard. Ik kijk voor me en zie Badr met een palestinasjaal over z'n kop slapen. Naast hem zit Youssef die zijn hoofd met een Marokkaans shirt bedekte. Ik kijk naar Appie en Khalid en deze twee heren slapen alsof ze in hun eigen bed lagen. Ik checkte nog even of iedereen z'n bagage nog had, deed m'n capuchon op en viel weer in slaap.

Het volgende moment dat ik wakker werd, zag ik Badr naast me. Hij zat eerst tegenover me en nu naast me. Vraag me niet hoe ik naast Badr kwam te zitten. Hij vroeg me iets wat ik tot op de dag van vandaag niet meer kan herinneren. Ik antwoordde iets en viel gelijk weer in slaap. Op een gegeven moment zie ik Youssef tegenover me en zat ik weer te slapen op de plek waar ik oorspronkelijk zat. Die man keek me vreemd aan, waarom wist ik niet. Achteraf kwam ik erachter dat hij me al enkele minuten aan het wakker maken was, maar dat ik maar niet reageerde op zijn opwek acties. Die kerel heeft ook foto's van me geschoten in m'n slaap, zag ik later. Maar die man hebben we eerder in zijn slaap al aangepakt, dus ik vond het wel terecht. Hij vroeg me de tickets omdat hij ze wilde inwisselen voor de vlucht van 10.00. Onze vlucht ging namelijk pas om 14.55 lokale tijd. Nou niet geschoten is altijd mis zou je zeggen. Helaas voor hem kreeg hij een negatief antwoord van de aantrekkelijke (not) grondstewardessen van Ryanair. Ik viel weer in slaap en werd rond een uur of half 10 's ochtends weer wakker. We besloten even te gaan ontbijten en daarna even achter de computer te gaan. We wilden namelijk de samenvatting bekijken en lezen wat de media over het optreden van het Marokkaans elftal in Belfast.


Badr:
Kerel, het sokken-verhaal laat ik de lezers bespaard. Ik zeg wel dit: Als de dames nagellak-remover nodig hebben of de heren een middel voor het verwijderen van verf, bel dan Ahmed. Maar ja, je kan het hem niet kwalijk nemen. We hadden onze schoenen nog niet uit gedaan sinds we waren vertrokken. Afgezien van Appie, die leek vaker zonder schoenen te zitten dan met. Terwijl ik nog lig te slapen met de Palestijnse sjaal over mijn gezicht voel ik een klein handje me aantikken. In de verte hoor ik: 'No, don't do that!'. Ik wordt wakker en zie een klein meisje wegrennen. Ik kijk de moeder aan en zeg: 'That's no problem', en glimlach slaperig. In mijn hoofd denk ik: ‘N3el tasilat *&%$#’. Ik besluit op te staan en richting toilet te gaan. Ik doe eindelijk mijn schoenen en sokken uit en besluit de wodoe te verrichten. Wat voelt dat water heerlijk aan op mijn voeten. Mensen kijken me aan maar daar heb ik maling aan. Die wassen hun handen geen eens na het urineren. En ook het afvegen van hun kleine monsieur laten ze na. Dus wat ik doe is alles behalve raar. Een van de twee paar sokken gooi ik in de prullenbak en de andere trek ik weer aan samen met mijn schoenen. Ik verricht samen met Khalid en Youssef het gebed. Vraag me niet in welk hoekje we dat hebben gedaan want ik sta er nog steeds versteld van. Die massagestoelen waar onder andere ik op sliep was trouwens niet zo comfortabel als dat Ahmed doet voorkomen. Wat hij namelijk niet zag is een stuk ijzer dat je constant in je rug aan het porren is.. Dat voel je pas als je er plaatsneemt..

Nadat we op de pc's hebben bekeken wat onder andere de media en sporthoekje op marokko.nl te zeggen hebben over de wedstrijd gaan we aan het ontbijt. Sommigen vallen daarna weer in slaap. Ik besluit met Ahmed nog een rondje te lopen. Uiteindelijk is het zo ver. We mogen gaan inchecken. Een lange rij en wat chaos, maar we overleven het. Natuurlijk wordt er bij Appie weer iets verdachts aangetroffen in zijn rugtas. Uiteindelijk blijkt het om niets te gaan. We lopen verder en gaan nog eerst naar een souvenirsshop. We kijken wat rond en sommigen van ons halen wat. Nog een uur voor vertrek en mijn zenuwen beginnen op te lopen. Ik besluit mijn eerste kalmeringspil in te nemen. Als ik na een periode merk dat er nog niets aan de hand is neem ik de tweede in. Ik voel me niet veel later dizzy worden en mijn been tintelt, daar blijft het ook bij. Als we in de rij staan om bij het vliegtuig in te stappen voel ik mijn hart in mijn keel kloppen. Een stewardess geeft me nog even aan dat ik geen twee tassen mee naar binnen mag nemen maar de ene in de andere moet stoppen. Zo gezegd zo gedaan. We lopen naar het vliegtuig en nemen plaats. Khalid en Appie halen Youssef over naast hen te gaan zitten. Dat betekent dat Ahmed en ik kans hebben op een medereiziger die we niet kennen. Al snel haal ik Youssef over om naast me te komen zitten. Khalid en Appie hebben het tot hun ongenoegen iets te laat in de gaten. Die twee smiechten proberen mij nog over te halen naast ze te komen zitten. Awah, zodat ze me weer kunnen irriteren met hun vliegtuig-grappen. Wollah mateshed ahya zjar..


Ahmed:
Iets verdachts gevonden bij Appie yek a Badr. Je hebt niet gezien dat ik niet door de metaaldetector kwam, totdat ik mn schoenen uit moest doen. Youssef en ik dachten beiden hetzelfde: Ze zullen iedereen moeten evacueren als ik mn schoenen uit moet doen. Ik dacht van, als het moet dan moet het. Ik haal mn veters los en ontdoe mijn rechtervoet van de schoen. Exact op dat moment leek het alsof ik een achterwaartse trap van Badr Hari tegen mn neus kreeg. Mashi ghir verf a Badr, met deze geur kan je zelfs behang in één seconde loshalen a mattie. Als Sinterklaas bij mijn schoenen in de buurt kwam, was hij per direct naar Spanje gevlogen en nooit meer terug gekeerd. Ik ben blij dat ik dat hoofdstuk heb weten af te sluiten, want nu zouden de medewerkers van ICI Paris het zonde vinden om er parfum op te spuiten. Dus we stormen allen de souvenir shop in en iedereen haalt wat. Ik haal na een kwartier uiteindelijk een koffiebeker met simpelweg 'Ireland' erop. Weyooo beste lezers, ik kreeg er zelfs een groene lepel bij om de suiker te roeren. Het is jammer dat Irish koffie Whiskey bevat, anders wist ik al voor wat ik 'm zou gebruiken. Back 2 the airplane! Ik zag dat Badr weer aan het stressen was, maar dit keer liet ik m z'n ding doen. Tsja.. Als je naar Dublin wil vliegen heb je nog altijd een keus dus daar moest ik hem wel over de streep trekken, maar nu moet je weer terug naar Nederland. Of je nou wil of niet, je zal toch echt terug moeten vliegen ouwe.

Eenmaal in het vliegtuig komt er een man, vermoedelijk Noord-Afrikaans... We zijn nog niet eens in Nederland en we beginnen nu alweer pff. Mohim, hij leek Marokkaans en nam plaats naast Khalid en Appie. Daarna lazen we dua'a assafar weer met de boys en we waren klaar voor de vlucht. Het vliegtuig moest zoals altijd eerst even achteruit. Ik probeerde Badr even te entertainen door mn arm over zijn stoel te slaan, doen alsof ik aan het sturen ben en af en toe naar achteren kijk. Weloe! Deze kerel trekt een pokerface en geeft geen kick. Ik liet hem maar met rust en wachtte totdat het vliegtuig opsteeg. Dat is en blijft voor mij het leukste van de hele vlucht. De rest kan ik niet meer voor me halen. Het volgende wat ik zie is een Youssef die me vertelt dat we bijna gaan landen. Hij zei ook van: 'lekker geslapen of niet Achiee'. Ik dacht bijmezelf, mattie dat heb je goed gezien. Terwijl het vliegtuig erg laag vliegt, vraagt Badr aan Youssef of hij de landingsbaan al kan zien. Met Badr's vliegangst in zijn achterhoofd, antwoord hij maar met ja. Ik kijk uit het raam en zie een bos, daarna een snelweg waar we overvliegen. Ik zeg dus van :' Youssef, ik zie nog geen landingsbaan ouwe'. Toen realiseerde ik me dat hij Badr maar wilde geruststellen. Enkele minuten later was de landingsbaan te zien en ik liet Badr weten dat het vliegtuig aan het landen was. Ik heb inclusief deze reis al 6x gevlogen dit jaar en ik moet zeggen dat de landing best heftig was. Ik zag de bezorgde gezichten van Badr en zelfs Youssef, maar ik deed alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Ik krabte nog even op mn achterhoofd.. Je weet toch.. S7ab niks aan de hand enzo. Het vliegtuig landde eindelijk op Brussel (Charleroi) Airport en het enige wat ons restte was de autoreis naar terug naar Nederland.


Badr:
Wat ben ik blij dat ik als eerste langs de metaaldetector was. Anders had ik die pillen geen eens hoeven nemen. Ik heb dat van Ahmed's schoenen gelukkig totaal niet meegekregen beste mensen. Bij de souvenirsshop haal ik een beker met de tekst 'Black Sheep' voor iemand waar ik om geef. Die gaat de humor ervan denk ik wel waarderen. In het vliegtuig hou ik mijn hoofd tegen de stoel voor mij. De tijd gaat zo langzaam, nog langzamer dan de heenvlucht. Achter me zit een klein dik jochie dat lijkt op die personage uit de tekenfilm Life with Louie. De hele tijd port ie met zijn knie in mijn rug tot ik me omdraai en hem er geïrriteerd op wijs. Hij blijft druk maar de knie in mijn rug is in ieder geval verdwenen. Ik kijk op m'n horloge en er is pas een kwartier voorbij. Die pillen hebben voor geen ene moer geholpen. Ik zie dat iedereen knock out is behalve Youssef. Die geniet van het uitzicht. Ik waag een poging maar kijk dan weer snel voor me.

Na de harde landing stappen we uit en gaan we al snel naar de auto. Als ik instap, voel ik gelijk dat ik moe ben. Ahmed geeft gas en ik ga gelijk knockie.. Eindelijk kan ik slapen en volgens mij werken die pillen nu pas, ya flash.. Ik doe mijn ogen open en merk op dat we al voorbij Breda zijn. Dat is een aardig stuk.. Ahmed stopt en sommige van de jongens nemen wat te eten bij het tankstation. Ik niet, ik kan nog net mijn ogen openhouden. Als we weer vertrekken en ik open mijn ogen zijn we bij Tiel. Hoe ik dat doe zou ik niet weten. Ahmed vraagt me of ik de weg weet vanaf dat punt naar mijn huis, omdat hij eerder op de heenreis om werd geleid. Ik zeg ja dat weet ik wel maar voor ik het volledig heb uitgesproken val ik weer in slaap. Als we mijn wijk inrijden wordt ik weer wakker en navigeer ik Ahmed richting mijn straat. Het is dan 21.15uur en of er nog wat gebeurd is onderweg kan alleen Ahmed jullie nog vertellen. Ik was namelijk k.o.


Ahmed:
Genoeg gebeurd a Badr! Ons vliegtuig landde rond en uur of 6, dus we waren al voor 19.00 al onderweg naar Nederland. Ik hield er rekening mee, maar ik wist nooit dat het zo ernstig was. De avondspits in België wil ik nooit meer meemaken. Gelukkig waren Youssef, Khalid en Appie nog wakker en wisten we elkaar door het fileleed heen te lachen. Najib Amhali werd weer uit de kast gehaald en keer op keer heeft deze grap z'n impact. En wat te denken van 'wie heeft de langste arm?' Aangezien deze een beetje 7shouma is, laat ik deze tussen ons. We stopten in Badr's straat en namen afscheid van hem. We spraken af dat we elkaar gauw weer zouden zien voor een gezellige avond met de boys. Appie vraagt wanneer we in Utrecht zijn, omdat hij in Ierland al aan het zeuren was over een kapsalon. Wa Appie? Kapsalon in Ierland? Uiteindelijk kwamen we erachter dat je het kon vergelijken met de aanwezigheid van shebbekiya in Sierra-Leone. Ik kijk op de Tomtom en het blijkt dat we rond 22.00 in Utrecht aankomen.

Eenmaal in Utrecht gingen we op commando van Appie direct aan de kapsalon. Zo aangenaam heeft deze nog nooit gesmaakt. Appie eet alsof hij twee jaar vast heeft gezeten voor een met knuppels gewapende overval op de LIDL in Etten-Leur. Nadat we Appie hebben afgezet, nemen we weer afscheid en blijven alleen de Amsterdamse boys over. Ik laat Youssef naar Amsterdam rijden omdat ik gewoon kapot was en voordat ik het weet zijn we in Amsterdam. Youssef en Khalid konden het thuisfront als eerst weer begroeten. Twee minuten later zie ik bekende deuren voor me en ben ik enigszins blij dat ik weer thuis was. Hoe spannend de trip ook was, hoe goed de internationals hebben gespeeld, hoe geweldig Appie's grappen ook waren, hoe hard de meegereisde supporters ook schreeuwden, hoe bang Badr ook was in het vliegtuig, hoelang Youssef ook heeft geslapen, hoe irritant Khalid in het vliegtuig ook was tegen Badr, hoe erg mijn sokken stonken, op dat moment was ik blij dat ik mn bed weer kon opzoeken. Onze trip naar Belfast is op dit moment niet meer dan een herinnering. Een herinnering waar je je kinderen later insha'allah over kan vertellen. Naast de Islam die je doorgeeft aan je kinderen, zal ik ook mijn liefde voor Almountakhab aan mijn kids doorgeven. Ik zal ze er zeker aan blijven herinneren, dat Belfast ooit even in Marokkaanse handen was.