De M-Facto

Door Ahmed Boukha - Gepubliceerd op : Vrijdag 23 Maart 2012 11:42
Wanneer ik zo nu en dan even niks te doen heb of een lange autorit maak, zijn mijn gedachten ergens anders. Vaak zijn ze rood-groen gekleurd en dan houdt vooral één vraag me goed bezig; Wanneer krijgen wij nou eindelijk een fatsoenlijke prestatie terug voor onze vertrouwen in het Marokkaans elftal? Jarenlang staan de meeste Marokkaanse supporters achter Marokko en alleen het laatste decennium hebben we onze trouw met een finaleplaats in Tunesië kunnen bekronen.

De eerste wedstrijden waarin ik onze leeuwen in actie heb kunnen zien kan ik me nog goed herinneren. Als 8-jarige knul heb ik het WK in 1994 meegemaakt, maar ik kan maar weinig momenten van de wedstrijden voor me halen. De goal van Hassan Nader tegen Nederland, de gekke bewegingen van Ahmed Bahja tegen België, dat onze keeper tijdens een wedstrijd geblesseerd raakte en gewisseld moest worden en dat we tegen Nederland absurd veel gele kaarten hebben ontvangen.

Ondanks dat ze na drie wedstrijden weer terug naar Marokko moesten vond ik het toch niet erg. Het was maar Marokko dacht je dan, het land waar je maar een paar keer op vakantie bent geweest en waar je familieleden hebt die je niet echt goed kent. Sterker nog, op die leeftijd kom je steeds meer enge familieleden tegen waarvan je denkt; ‘van jou ben ik dus echt geen familie!’ Dat andere land genaamd Nederland, het land waar je woont en waar je op school zit was wel gewoon door naar de volgende ronde.

Vier jaar later dacht ik er heel anders over. Op het WK 1998 in Frankrijk waren zowel Marokko als Nederland er weer bij. Overal op straat zag je oranje versieringen, maar bij ons thuis was alleen de Tajine oranje versierd, met wortels wel te verstaan. Wanneer Nederland speelde stond de televisie wel aan en keek je wel, maar die momenten zijn niet te vergelijken met die van Marokko. De dag dat Marokko zou spelen was iedereen de hele dag al gespannen. Zodra de voorbeschouwing begon verschenen er al koekjes op tafel die je nog nooit had gezien, na3na3 thee mocht niet ontbreken en familieleden al helemaal niet. Tijdens het volkslied mocht er niet gesproken of gelachen worden. Vooral als de kapsels van Mustapha Hadji en Youssef Rossi in beeld kwamen viel er wel wat te lachen. Zo gezellig was een wedstrijddag van Marokko.

Na drie wedstrijden mochten de Marokkanen weer terug naar het land van herkomst. Weliswaar ongelukkig omdat het geplaatste Brazilië zo nodig moest verliezen van Noorwegen en omdat onze grote vriend Benzekri in ‘vorm’ was. Natuurlijk ook niet te vergeten de eigen goal van Chippo tegen Noorwegen. Ik was kapot van de uitschakeling en het feit dat Nederland het bijna tot de finale schopte deed me niet echt zoveel. Is er zoveel veranderd in vier jaar tijd?

Naarmate je ouder wordt, versterk je de band met het land waar je ouders geboren en opgegroeid zijn. Dit druk je als Marokkaanse Nederlander ook uit in het steunen van de nationale ploeg. Het is dan ook niet vreemd dat je het Marokkaans elftal prefereert boven het Nederlands elftal. Laten we dit de M-factor noemen. Supporters die in blije en minder blije dagen achter Marokko staan, beschikken over de M-Factor. Profvoetballers die in eerste instantie hun voorkeur uitspreken voor Marokko, beschikken hier ook over.

De recente uitschakeling in Gabon zorgde ervoor dat ik dingen heb geroepen waar ik achteraf spijt van heb gekregen. Het kwam als een harde klap aan, aangezien het vertrouwen zeer groot was in onze nationale team. De desbetreffende avond dat Gabon zich ten koste van ons kwalificeerde voor de kwartfinale zorgde weer voor een nacht vol slaapgebrek. Ik was er helemaal klaar mee. De stekker waar mijn grote vriend Badr in zijn laatste column over sprak wilde ik er als eerste uit trekken. Ik weigerde om nog langer tijd in het Marokkaans elftal te steken. Dat we weer niet naar de volgende ronde waren zat mij niet echt dwars. Ik bedoel als Marokkaan ben je er al jaren aan gewend. Wat mij meer dwars zat is dat wij keihard hebben gewerkt om de Mountakhab Gids speciaal voor deze Afrika Cup uit te brengen en ondanks dat hebben wij nul op het rekest gekregen.

Twee dagen later draaide ik echter alweer bij. De teleurstelling was nog steeds groot, maar mijn liefde voor het Marokkaans elftal was groter. Tegen Niger zat ik dan ook voor de tv en juichte ik als vanouds bij de goal van Younes Belhanda. Nou uitbundig juichen deed ik na de goals van Houssine Kharja eerder in het toernooi, bij deze goal klapte ik hooguit in mijn handen.

De Afrika cup van 2013 staat weer voor de deur en de WK kwalificatiewedstrijden staan weer op het punt om te beginnen. Wij moeten niet meer hangen in de teleurstellingen van het verleden, maar onze pijlen richten op de toekomst en vertrouwen blijven houden in onze nationale ploeg. Ook al hebben wij teleurstelling na teleurstelling moeten verwerken de afgelopen periode. Ooit zal onze beloning wel komen Insha’Allah en wanneer het zover is, hebben alleen de supporters met de M-Factor het recht om het hardst te juichen.