Kleenex in de kleedkame

Door Samir Moussaten - Gepubliceerd op : Dinsdag 25 September 2012 21:25
Het zat er al een tijdje aan te komen, maar na de pijnlijke nederlaag van Marokko in de wedstrijd tegen Mozambique mocht Eric Gerets dan eindelijk zijn biezen pakken. Nu heb je zowel voor- als tegenstanders van dit ontslag, maar ik zit er een beetje tussenin. Natuurlijk was de positie van Gerets onhoudbaar na een reeks teleurstellende resultaten, maar zijn vertrek komt de stabiliteit van het Marokkaanse elftal absoluut niet ten goede.

De hoge verwachtingen en het hoge salaris, dat plots wereldnieuws werd, waren twee van de factoren die het de ’Rode Shaitan’ niet makkelijk maakten in Marokko. Gerets moest immers de ’Messias’ zijn, de man die het Marokkaanse voetbal uit zijn lijden kwam verlossen. De beste Belg leek goed in de groep te vallen. Zijn grappen en grollen met spelers uit de selectie werden veelvuldig op de gevoelige plaat vastgelegd. Misschien was Gerets teveel ‘’een vriend’’ van de spelers en te weinig ‘’de generaal’’ waar om hij volgens mij bekend stond. De man die niet met zich liet sollen en waarbij discipline het belangrijkste begrip van allen was. Althans zo werd de man bij zijn komst geprofileerd door de zogenaamde kenners.

In de praktijk kwam het nogal vaak voor dat vooral Taarabt misbruik maakte van zijn status bij het Marokkaanse publiek en bij Gerets. En wat deed Gerets er dan tegen? Hij nam halve maatregelen door de speler een paar wedstrijden te negeren en dan weer hartstochtelijk in de armen te sluiten en in het team op te nemen. Dit gebeurde dan wel na een halfbakken excuses op televisie, maar toch. Ik zag hier niet de Gerets die we ons allemaal voorstelden. Taarabt was overigens niet de enige speler die misbruik maakte van de aimabele Eric Gerets. Verschillende spelers meldden zich om de haverklap af wanneer er weer een wedstrijd op het programma stond. Namen opnoemen heeft niet zoveel zin, maar het Marokkaanse elftal heeft een echte knipperlichtrelatie met sommige spelers. Discipline was in ieder geval ver te zoeken onder de hoede van Eric Gerets.
Na zeven overwinningen, zeven nederlagen en zes gelijke spelen werd het tijd voor een nieuwe trainer. Een trainer uit de Marokkaanse competitie welteverstaan. De strijd ging tussen Zaki en Taoussi. Het volk koos voor Zaki terwijl het verstand een voorkeur had voor Rachid Taoussi.

Taoussi die met MAS Fes hele degelijke prestaties heeft neergezet in de afgelopen seizoenen, waarin hij drie continentale prijzen wist te pakken. De indruk die ik van Taoussi krijg is dat het een trainer is met het hart op de tong, veel passie voor het spelletje heeft en af en toe ook over de schreef kan gaan. Zo was er niet te lang geleden een akkefietje tussen Taoussi en de spits Hamza Abourrezouk (de spits die de gelijkmaker maakte tegen Ivoorkust). Dit akkefietje begon toen Abourrezouk zich volgens Taoussi niet aan de instructies binnen het veld hield en ook nog eens wat kansen niet tot doelpunten wist te verzilveren. Hoe haalt een spits het ook in zijn hoofd om niet te scoren?!?

Deze passie van Rachid Taoussi zou weleens voor heel wat conflicten en/of tranen kunnen gaan zorgen in de komende tijd. Voor onze gevoelige Atlas-leeuwen is het dan ook vooral van belang dat er heel wat pakjes Kleenex in de kleedkamer worden achtergehouden voor het geval de Marokkaanse trainer zijn hoofd weer eens verliest.

De crew en ik wensen Taoussi in ieder geval heel veel succes!

(Het filmpje )