Eén zwaluw maakt nog geen zomer…

Door Youssef Aghmir - Gepubliceerd op : Maandag 15 Oktober 2012 23:22
Zaterdag ging ik samen met wat vrienden naar een café om Marokko - Mozambique te bekijken. Het was helaas weer een alles of niets wedstrijd. Na de wedstrijden konden we of juichen, of zoals vaker na een wedstrijd van Marokko, zweren dat je nooit meer naar een wedstrijd van Marokko gaat kijken. Dat zal toch nooit gebeuren, want bij een volgende wedstrijd ben ik degene die het Marokkaanse volkslied uit volle borst meezingt.

Een uur voordat de wedstrijd begon, voelde ik al de spanning opkomen. Mijn vrienden weten dat ik een Die-hard Marokko fan ben, dus ze lieten mij even in m’n eigen wereldje. Doordat ze in het café naar waar ik ging geen ‘parabol’ hebben, hadden wij onze laptops meegenomen. Drie laptops wel te verstaan, want deze wedstrijd mocht absoluut niet gemist worden! De laptops gingen aan, Google werd geopend, Arryadia live werd ingetikt en…Ja, het is gelukt!! We kregen live beelden van Arryadia. Helaas voor ons was dit van korte duur. Na 5 minuten begon het beeld te haperen en ik raakte een beetje in paniek. Het zal toch niet waar zijn. Ik moest hoe dan ook deze wedstrijd bekijken! Ondanks dat ze de heenwedstrijd met 2-0 hadden verloren, had ik toch hoop dat het dit keer goed zou komen. Ik pingde snel mijn goede vriend, en tevens collega van Atlas-Lions.nl, Ahmed Boukha. ‘Ahmed, je moet me helpen! Hozzel snel een link, die van Arryadia loopt vast!’ Ahmed zou Ahmed niet zijn als ie niet een stuk of 10 links voor me had geregeld. Eindelijk weer verbinding. Nog tien minuten en de wedstrijd zou beginnen.

Pfff…hoe dichterbij we bij de wedstrijd kwamen, des te sneller m’n hart begon te kloppen. Het is een onbeschrijfelijk gevoel. Ondanks de vele teleurstellingen die het Marokkaanse elftal ons heeft bezorgd, ben je toch weer blij als Marokko speelt. Niet voor niks ben ik samen met mijn vrienden naar alle wedstrijden geweest die het Marokkaanse elftal in Europa heeft gespeeld. De spelers kwamen eindelijk het veld op, de wedstrijd stond op het punt om te beginnen. Eerlijk is eerlijk..de meeste spelers ken ik wel, maar een aantal spelers uit de Botola Pro waren nieuw voor mij. Hopen dat dit goed gaat.

Het eerste wat me meteen opviel was dat het publiek weer massaal aanwezig was. Ondanks de 2-0 nederlaag, kwamen ze het Marokkaanse elftal toch weer massaal steunen. Ik vraag me af of dit ook het geval zou zijn als ze in Casablanca of Rabat hadden gespeeld. Ik zal het maar niet over de wedstrijd hebben, want als het goed is hebben jullie die ook gezien. Wat me opviel, was de wil die er was. Net als bij de wedstrijd tegen Algerije merkte je gewoon dat er gestreden werd. En dan heb ik het voornamelijk over de tweede helft. Abdelaziz Berrada bijvoorbeeld is een geschenk voor het Marokkaanse volk. Masha’Allah, zoveel dreiging, continu blijven aanvallen. Het is een genot om naar hem te kijken. Hij was niet als enige die goed was. Met de inbreng van de ‘Hollanders’ Oussama Assaidi en Nordin Amrabat, begon Marokko ook makkelijker te voetballen. Younes Belhanda speelde een iets mindere wedstrijd, maar dat is hem vergeven. Een trotsere ‘Atlasleeuw’ dan hem, bestaat er volgens mij niet. Na zijn wissel, zag je dat er een beetje rumoer was, en dat hij niet tevreden was dat hij werd gewisseld. Belhanda na de wedstrijd: ''ik was teleurgesteld, omdat ik mijn land graag aan de kwalificatieticket wou helpen. De trainer heeft besloten om me eruit te halen, omdat ik al een gele kaart had. Al hamdullilah het belangrijkste is dat we ons hebben gekwalificeerd voor de Afrika Cup.'' Dat zijn spelers die we nodig hebben. Spelers die willen strijden voor volk en vaderland! Spelers die desnoods hun benen moeten breken in Burkina Faso. Spelers die het Marokkaanse volkslied uit volle borst meezingen, en ook kippenvel krijgen net als hoe wij die krijgen als we het volkslied horen.

We moeten nu niet allemaal massaal verwachten dat Marokko zich zal kwalificeren voor het WK van 2014 in Brazilië. Laten we deze nieuwe trainer Rachid Taoussi een kans geven, die we Eric Gerets ook hadden gegeven. Ik zag laatst een filmpje van Rachid Taoussi toen hij nog trainer was bij MAS Fes. Het was een filmpje waarin hij zelfs moest huilen van woede in de kleedkamer. Zoveel emotie heb ik nog nooit bij een trainer gezien. Ik denk dat Taoussi op dit moment de ideale trainer is voor Marokko. Ik hoop in sha Allah op betere tijden voor het Marokkaanse elftal, maar voornamelijk ook voor de Marokkaanse supporters. Als de spelers altijd spelen zoals hoe ze gisteren hebben gespeeld, dan zit het wel goed voor de aankomende jaren Insha Allah. Maar vergeet niet, zoals ik al eerder zei: Eén zwaluw maakt nog geen zomer.