Voorwaardelijke vaderlandsliefde

Door Adam El Hachimi - Gepubliceerd op : Zondag 04 November 2012 21:00
Landverrader! Chmetta! Daar denken wij altijd aan als de namen van Marouane Fellaini en Nacer Chadli ter sprake komen. Bij Ibrahim Afellay is het vaak al iets minder, omdat hij ook uit Nederland komt en omdat hij bij Barcelona onder contract staat. Hoe vervelend het ook is, deze spelers waren in ieder geval eerlijk. Zij hadden ook voor Marokko kunnen kiezen, om zich vervolgens af te melden wanneer Marokko in donker Afrika moet voetballen. Of wanneer Marokko al bijna uitgeschakeld is voor een groot toernooi.

Ik vraag mij namelijk oprecht af, hoe het kan dat Marokko praktisch nooit met de sterkste selectie kan aantreden tijdens een interland. Oussama Assaidi, Karim el Ahmadi, Michael basser, Adel Taarabt, Mbark Boussoufa, Marouane Chamakh hebben zich allemaal al een of meerdere malen om dubieuze redenen afgemeld bij el Mountakhab, om vervolgens de eerst volgende wedstrijd bij hun club in de basis te starten. Je hoort mij niet zeggen dat deze spelers niet alles willen geven voor het nationale team, maar het is op zijn zachtst gezegd erg vreemd dat er altijd wel ‘iets’ is. Het kan toch niet zo zijn dat bij elke bekendmaking van de selectie, wij ons al afvragen wie zich zullen afmelden voor de wedstrijd. Toevalligerwijs, zijn er bij uitwedstrijden in donker Afrika altijd wat extra afmeldingen. Als er een wedstrijd tegen Frankrijk, België, Tsjechië, of een thuiswedstrijd tegen Algerije op het programma staat dan is natuurlijk iedereen fit genoeg om te spelen, en is er niets mooier dan uitkomen voor Marokko.

Eric Gerets, presteerde uiteindelijk gewoon slecht met Marokko. Het was zijn verantwoordelijkheid om te presteren op de CAN 2012, en zich te kwalificeren voor het WK 2014 en CAN 2013. De twee laatst genoemde had hij beide nog kunnen bereiken, maar hij pakte weinig punten en er zat geen progressie in de ploeg. Toch wil ik het hier ook voor hem, en alle bondscoaches in het verleden opnemen. Hoe kan je een vast team opbouwen, als je geen vast team hebt? Toeval of niet, bewust of niet, er zijn voor elke interland spelers die zich afmelden. Wij klagen dan over een overvloed aan Botola Pro spelers in de selectie, maar een bondscoach weet in ieder geval dat zij zich niet gaan afmelden tenzij zij met een gescheurde enkelband kampen.

Naar mijn mening, moet een bondscoach een vaste opstelling in zijn hoofd hebben. Zitten daar een of meerdere spelers tussen die zich (te) vaak afmelden dan moet er maar een iets mindere speler op zijn plaats komen die er wel altijd bij zit. Zo creëer je tenminste vastigheden en automatismen in je team en hangt het elftal niet als los zand aan elkaar. Meld een sterspeler zich geblesseerd af en speelt hij drie dagen later wel 90 minuten met zijn club, prima maar dan verdiend hij geen basisplek bij Marokko. Het gebrek aan een vaste team, is een van de redenen dat Marokko slecht presteert. Spelers zijn niet aan elkaar gewend, weten niet welke loopacties de ander maakt, zetten niet collectief druk, laten teveel ruimte en gaten vallen en zijn niet eensgezind in het veld.

Mehdi Benatia, Younes Belhanda, Abdelaziz Barrada en onze aanvoerder Houcinne Kharja zijn voorbeelden van hoe het wel moet. Zij zijn er tenzij ze echt geblesseerd zijn altijd bij, en geven alles op het veld. Toen Belhanda een aantal interlands geleden geblesseerd was, zat hij wel op de tribune om zijn team aan te moedigen. Het heeft dus niets met succes te maken, want Benatia, Belhanda en Barrada hebben een grote toekomst voor zich.

Tijdens Marokko – Mozambique had ik een bruiloft waar ik niet onder uit kon. Ik heb echter meer naar mijn telefoon gekeken dan naar het bruidspaar. Ik zat letterlijk 90 minuten elke 10 seconden mijn twitterlijst te vernieuwen, om het live verslag van mijn collega’s van Atlas-Lions te lezen. Toen de 4-0 werd gescoord hield de zanger op met zingen. En schreeuwde hij door de microfoon dat Marokko zich had gekwalificeerd voor de CAN2013. Hoe kan je dan niet trots zijn om een Marokkaan te zijn.