De Omgekeerde wereld: logische keuzes leiden tot onbegrip

Door Badr Aarab - Gepubliceerd op : Vrijdag 28 December 2012 16:16
Elke keer is het weer raak als de bondscoach van Marokko zijn selectie bekend heeft gemaakt. Nu zijn veel fans weer in rep en roer, omdat Mbark Boussoufa niet bij de selectie zit voor de komende Afrika Cup. Rachid Taoussi is nog maar net tot bondscoach benoemd, maar kan nu al in de ogen van veel ‘fans’ niets goed doen. Scheldwoorden worden niet ontweken bij kritiek over zijn selectiebeleid, ook al zijn veel keuzes logisch te noemen.

Qua persoonlijkheid en mentaliteit heb ik niets op Mbark Boussoufa aan te merken, maar qua prestaties bij het Marokkaanse elftal ben ik blijkbaar één van de weinige die verre van tevreden is. Je kunt bij Anzhi wekelijks laten zien dat je over een goede techniek beschikt, maar ik hoef toch niet uit te leggen dat het in Afrika heel anders werkt? Want wat heeft Boussoufa tot nu toe laten zien bij Marokko? Ik zeg niet dat hij weinig voor Marokko heeft betekend, maar ik stel dus de vraag: wat heeft hij laten zien bij onze Mountakhab? Een speler met zijn passing en techniek zou zich vaak moeten onderscheiden in de selectie van de Atlasleeuwen. Maar ik kan me nauwelijks een beslissende pass van de balgoochelaar herinneren.

Er zijn mensen die dan zijn goede pass op Marouane Chamakh noemen tegen Tunesië tijdens de vorige Afrika Cup. Maar als jij je één goede steekbal kan herinneren van een speler, dan is dat geen goed teken. Ook zijn corners bij Marokko zijn niet zoals deze bij Anzhi zijn. Of hoe ze in het verleden bij Anderlecht waren. Als hij ze bij het Marokkaanse elftal vanaf links neemt, dan eindigt de bal bij de rechtercornervlag en omgekeerd. Zelfs de vrije trappen, waar hij bekend om staat, zijn niet gevaarlijk als hij de rode vlag met de groene ster verdedigt.

Natuurlijk beschikt Boussoufa over een uitzonderlijke techniek en heeft hij onze harten gestolen toen hij voor Marokko koos. Echter heb je in Afrika niets aan techniek als je fysiek je mannetje niet kan staan. Of wil men beweren dat landen als Gabon, Togo, Mozambique, Gambia en Tunesië technischer zijn dan wij? Allemaal landen waar we tegen hebben verloren of in ieder geval niet het maximale aantal punten hebben behaald. En in veel van die wedstrijden was ook de geliefde Boussoufa actief. En het was niet dat hij matig presteerde, het was vaak gewoon ronduit slecht. Het is nu eenmaal zo dat hij in Afrika niet de bescherming van scheidsrechters geniet die hij in Europa wel krijgt. Daar is niets aan te veranderen. Van de spelmaker mogen we echt meer verwachten als het elftal niet draait. Is dit niet het geval, dan moeten we verder kijken. Het Afrikaanse voetbal gaat zich echt niet aan Mbark aanpassen. Ons selectiebeleid moet zich aanpassen als we enige rol van betekenis willen gaan spelen.

Ook Mehdi Carcela is niet opgeroepen door de bondscoach. In mijn ogen geen groot gemis. Van een Carcela in de huidige vorm hebben we er 13 van in een dozijn. Ismail Aissati zat pas één keer bij de selectie, maar toch vinden verschillende mensen dat Taoussi hem had moeten meenemen. Ongeacht zijn geringe ervaring in het Afrikaanse voetbal. Zelfs de Nederlandse autochtoon noemt het opmerkelijk dat Aissati niet is opgeroepen. Men lijkt niet verder te kijken dan de neus lang is. ‘Zolang ik goed nieuws hoor over een Marokkaanse speler, hoort hij vast bij het Marokkaanse elftal. Ik volg dat elftal nooit, maar Aissati zal vast bij de besten horen. Want hij doet het goed in Turkije en voor de rest ken ik eigenlijk geen Marokkaanse spelers.’

We vergeten dat we een luxeprobleem hebben wat betreft de posities van dit drietal. Want voor wie zouden deze spelers eigenlijk in de plaats moeten komen? Voor Abdelaziz Barrada, Younes Belhanda, Nordin Amrabat of Oussama Assaidi? Want dát zijn de spelers met wie ze moeten concurreren. Dat zijn de spelers waar Taoussi back-ups voor heeft opgeroepen als Chahir Belghazouani, Mehdi Namli en Youssef Kaddioui. Spelers die op de bank plaats kunnen nemen zonder daarbij de sfeer te verpesten en denken aan het teambelang. Nou wil ik niet zeggen dat Boussoufa, Carcela en Aissati niet in teambelang zouden denken. Het lijken mij allen sympathieke jongens die geen moeilijk karakter hebben. Maar het zijn geen jongens die je mee moet nemen voor de bank. In dat geval kun je beter jongens uit de Marokkaanse competitie meenemen, die ook voor hun land willen strijden. Of een Belghazouani die zich nog moet bewijzen net zoals veel ’Botola’-spelers.

Een Adel Taarabt zou meer moeite hebben met een plaats op de reservebank en iets zegt me dat dit precies de reden is dat hij heeft bedankt voor een gesprek met Taoussi in Londen. Ik denk dat hij wist dat de kans groot was dat hij maar ‘die 20 hatelijke minuten’ zou gaan spelen en dat diende te accepteren. Als je echt een hart hebt voor Marokko, dan ga je een gesprek met de bondscoach niet uit de weg. Ongeacht het feit dat je niet op één lijn zit met hem betreffende je rol in het team. Want hoe je het ook went of keert: je speelt niet voor Rachid Taoussi of Eric Gerets, maar voor miljoenen fans over de hele wereld die jou er graag bij zagen vanwege bepaalde kwaliteiten. Maar nee, zo heeft het niet mogen zijn, want in Adel’s ogen ligt het aan elke trainer, maar nooit aan zichzelf. En nog krijgt hij van bepaalde fans onvoorwaardelijke steun. Al zou Taarabt ’7ashak’ een verse drol op de vlag van Marokko draaien dan zouden er nog mensen zijn die zouden roepen: “Subliem, wat een uitvoering. Hier zat zoveel kwaliteit in, applaus!”

Dan is er nog één speler wiens afwezigheid opvalt: Houssine Kharja. Al enige tijd onze aanvoerder en haast niet meer weg te denken uit de basiself van ons geliefde Marokko. Toch kan ik begrijpen dat Taoussi geen beroep op hem doet. Kharja vertraagt in mijn ogen het spel en kan volgens betrouwbare bronnen ook aardig de groepsdynamiek verpesten. Een punt dat bij Taoussi hoog in het vaandel staat. Los van het feit dat Kharja naar mijn mening het tempo niet kan bijhouden, voert hij zijn taken ook niet goed uit. Ja, hij scoort inderdaad, maar ten koste van wat? In de vorige editie van het Afrikaanse toernooi was hij driemaal trefzeker, maar geen van allen was genoeg voor een overwinning. Kharja werd in Italië vooral gewaardeerd vanwege zijn defensieve taken. En die taken lijkt hij bij Marokko net te laten liggen vanwege zijn drang naar voren. En zelfs in Italië kunnen ze niet meer van zijn ‘stofzuiger’-functie genieten, want de beste man heeft voor financiële zekerheid gekozen.

Rachid Taoussi heeft mijn zegen. Veel Marokkanen denken de wijsheid in pacht te hebben. Want stel je voor dat een Taoussi het bij het rechte eind heeft. Dan hebben ‘wij’ het fout. En we zullen er alles aan doen om dat te voorkomen. Desnoods branden we hem al af voordat het toernooi überhaupt van start is gegaan.