(On)gelukszoekers

Door Abdelbaki Chaara - Gepubliceerd op : Donderdag 30 Januari 2014 14:19
Over exact een jaar wordt de Afrika Cup georganiseerd in Marokko. Er wordt een groot voetbalfeest verwacht rondom het Afrikaans kampioenschap. Van het gastland zelf wordt ook veel verwacht. Is dat wel terecht? De laatste keer dat het Marokkaans elftal goed presteerde op de Afrika Cup, dateert alweer tien jaar geleden. Marokko bereikte toen de finale, waar zij uiteindelijk verloren met 1-2 van het gastland Tunesië. Daarna kende Marokko weinig succes. In 2006, 2008, 2012 en 2013 werd Marokko in de eerste ronde uitgeschakeld. In 2010 wist Marokko zich überhaupt niet te kwalificeren.

Tien jaar geleden werd er dus voor het laatst een goede prestatie geleverd op de Afrika Cup en 16 jaar(!) geleden was het nationaal voetbalelftal voor het laatst aanwezig op een wereldkampioenschap. Speelt het Marokkaans elftal nou zo slecht of zijn er andere factoren die een rol spelen? Om succesvol te zijn in het voetbal zijn er een aantal zaken nodig, te weten: kwalitatief goede spelers, de juiste trainersstaf, teamspirit, goede trainingsaccommodatie en tenslotte een beetje geluk.

Ik hoor u al bij de laatste woorden denken: ‘’A sa7bi, we hebben geen geluk, man!’’

En daar valt veel over te zeggen. Laten we een aantal willekeurige ‘pechmomenten’ van het Marokkaanse elftal op een rijtje zetten.

We beginnen 28 jaar geleden, toen Marokko op het WK 1986 in Mexico speelde. Marokko kwalificeerde zich voor het eerst in de geschiedenis voor de tweede ronde op een wereldkampioenschap. Dat was op zich een prestatie, omdat Marokko in een poule zat met onder andere Engeland én Portugal. Marokko speelde Portugal ondersteboven en won met 3-1.

In de volgende ronde trof Marokko de moeilijkste tegenstander die je kon bedenken: West-Duitsland. Marokko speelde slim en tactisch sterk tegen de Duitsers. Zij kregen een aantal kansen om te scoren, maar er werd niet gescoord. Dit gold ook voor de Duitsers en de wedstrijd leek op een verlenging af te stevenen. Twee minuten voor tijd kreeg West-Duitsland een vrije trap, na iets wat notabene door de Duitsers was bedacht namelijk een schwalbe. De uitblinkende keeper Baddou Zaki had geen antwoord op een droog schot van Lothar Matthaus: 1-0. Dag WK-droom!

We maken even een tijdsprong van twaalf jaar. Het wereldkampioenschap van 1998 in Frankrijk. Marokko zit in een poule met Noorwegen, Brazilië en Schotland. Marokko kreeg in de eerste wedstrijd te weinig en moest genoegen nemen met een 2-2 gelijkspel tegen Noorwegen. De wedstrijd daarop werd kansloos verloren met 0-3 tegen de Brazilianen. Marokko had nog alle kans om door te gaan, omdat ze samen met Schotland één punt hadden en Noorwegen twee punten. De leeuwen van de Atlas moesten nog tegen Schotland spelen, terwijl Noorwegen tegen Brazilië moest spelen. Marokko moest van Schotland winnen en men ging er vanuit dat Brazilië wel zou winnen of minimaal gelijk zou spelen tegen Noorwegen.

Marokko speelde Schotland van de mat en won met 3-0. In de 85e minuut maakte Salaheddine Bassir de 3-0. Op dat moment stond Brazilië met 1-0 voor tegen Noorwegen. In mijn woonkamer was het feest, want Marokko gaat naar de tweede ronde van het WK! En precies op dát moment scoorde Noorwegen de gelijkmaker. Er was nog niks aan de hand, want met die tussenstand zou Marokko alsnog door kunnen gaan. Er werd afgefloten bij Marokko – Schotland, eindstand: 3-0.

En toen volgde dat onvergetelijke moment: Terwijl de Marokkaanse spelers al feest vierden op het veld, liep wisselspeler Tahar El Khalej het veld op en schreeuwde: ‘’Norwege – Brazil zjouz le wahid. Norwege – Brazil zjouz le wahid!!’’ (Vrij vertaald: Noorwegen – Brazilië 2-1!) Thuis dachten wij dat Brazilië de tweede goal had gemaakt en dus had gewonnen. Totdat mijn broer de afstandsbediening uit mijn hand rukte en naar Nederland 2 zapte, waar Noorwegen – Brazilië werd uitgezonden. Tot onze verbazing zagen wij feestvierende Noren. Noorwegen kreeg in de laatste minuut een penalty en benutte die ook. Dag WK-droom!

We kunnen concluderen dat de Marokkanen best veel pech hebben gekend op het WK. Laat ik maar niet beginnen over de kwalificatiewedstrijden voor het WK. Voor de kwalificatie van het WK 2002 was Marokko koploper in de poule, met drie punten meer dan Senegal. In de laatste kwalificatiewedstrijd tegen Senegal, verloor Marokko met 1-0. De sterspeler van Senegal El Hadji Diouf scoorde het enige doelpunt van de wedstrijd. Als Marokko één goal had gemaakt, waren zij bij het WK in Zuid-Korea en Japan aanwezig.

Vier jaar later zat Marokko in een poule met onder andere Tunesië. Tunesië was koploper en Marokko volgde met één punt minder. De laatste kwalificatiewedstrijd werd gespeeld in en tegen Tunesië. Marokko moest winnen om zich te kwalificeren voor het WK van 2006 in Duitsland. Marokko had bovendien nog wat recht te zetten na de verloren Afrika Cup finale van 2004. Marouane Chamakh gaf het goede voorbeeld door Marokko al na drie minuten op voorsprong te zetten. Een kwartier later kwam Tunesië op gelijke hoogte na een benutte strafschop van de genaturaliseerde Tunesiër Jose Clayton. De actie die leidde tot die penalty was een ongelooflijk lompe overtreding van Talal El Karkouri in het zestienmetergebied. Diezelfde Karkouri zou nog een grote rol spelen in deze wedstrijd. Ondanks de gelijkmaker bleef Marokko domineren en scoorde El Karkouri vlak voor rust 2-1. Toen kwam in de tweede helft dat ‘pechmoment’. In de 70e minuut slingerde linksbuiten Adel Chedli de bal voor het doel van keeper Nadir Lamyaghri. De Marokkaanse doelman verkeek zich op de bal en Talal El Karkouri probeerde met een vreemde omhaal de bal weg te werken. De bal belandde uiteindelijk in het doel: 2-2.

Ondanks dat er nog 20 minuten te spelen waren, voelde ik de bui al hangen. Ik zat op dat moment op de grond naar de televisie te kijken en dacht: ‘’Oke, wat ga ik met deze televisie doen? 1. Ik gooi ‘m uit het raam.. Nee, mijn moeder maakt me dood. 2. Ik gooi deze theepot met na3na3 erin.. Nee, zonde van de thee. 3. Schreeuwen? Ja dat is een goed idee!’’ Op dat moment kwam er een orkaan van scheldwoorden uit mijn mond. Uit boosheid kun je opeens schelden in vreemde talen en ben je soms het spoor bijster. Er ontstaan dan grappige combinaties zoals: ‘’ Ya rare 7mar-ezel boer.’’ Die scheldzin slaat natuurlijk nergens op, maar op dat moment ben je gewoon erg teleurgesteld. Wederom dag WK-droom!

Ik kan nog pagina’s volschrijven met andere pechmomenten van Marokko, zoals de laatste Afrika Cup in Zuid-Afrika, waar Marokko 88 minuten zeker was van de volgende ronde. Uiteindelijk gingen Zuid-Afrika en Kaapverdië door, na een bizarre slotfase. Of een aantal dagen geleden in de kwartfinale van de CHAN 2014 tegen Nigeria. Marokko staat bij rust met 3-0 voor en weet het toch voor elkaar te krijgen om met 3-4 te verliezen.

Op dat moment kwam ik tot de volgende conclusie: Marokko heeft de kwaliteit, maar niet de mentaliteit. Marokko heeft (top) individuen, maar geen (top) team. Marokko kent alleen pech in plaats van geluk.

Na de wedstrijd tegen Nigeria moest ik denken aan de Champions League finale van 2005: AC Milan – Liverpool. Milan stond bij rust ook met 3-0 voor. Maar in de tweede helft kwam Liverpool terug tot een stand van 3-3 en won de wedstrijd na penalty’s. Ik moest niet zozeer aan die wedstrijd denken omdat het scoreverloop hetzelfde was, maar vanwege de mentaliteit van AC Milan. Ondanks een ongelooflijke pechfinale, bewees de Italiaanse topclub zich twee jaar later door de Champions League te winnen. Hetzelfde gebeurde met Chelsea. In 2009 verloor Chelsea haar finaleplek, doordat Barcelona in de laatste minuut de gelijkmaker scoorde waardoor zij zich voor de finale plaatsten. Twee jaar later ging Chelsea naar de finale, door Barcelona te verslaan. Chelsea won toen ook de finale van de Champions League.

Waarom heeft Marokko geen winnaarsmentaliteit? Waarom leert Marokko niet van haar pechmomenten? Waarom kent Marokko geen geluk?

Volgend jaar zal Marokko haar geluk moeten afdwingen. Het toernooi wordt in eigen land gehouden, de fans zullen achter de atlasleeuwen gaan staan en de spelers hunkeren naar succes met het nationale elftal. Dít wordt ons toernooi!

De laatste keer dat Marokko de Afrika Cup organiseerde was in 1988. Marokko strandde toen in de halve finale tegen Kameroen. Ik was toen één jaar oud en wist volgens mij niet eens dat ik Marokkaan was. Nu, 25 jaar later, ben ik trots op het feit dat ik Marokkaan ben, maar heb mijn trots voor het Marokkaans elftal nog niet gevonden. Zal ik die trots volgend jaar vinden of zal ik weer een nieuw plan moet bedenken hoe ik mijn televisie uit het raam zal gooien?