Simon Ouaali

Interview door : Youssef Aghmir en Youssef Ghazouani - Gepubliceerd op : 28 Mei 2014
Maarssen - Onlangs werd Simon Ouaali verkozen tot 'Trainer van het Jaar' van het gehele Nederlandse amateurvoetbal. De succesvolle trainer van amateurclubs Sparta Nijkerk en Magreb ’90, wist met beide clubs de titel te pakken en te promoveren. Sparta Nijkerk mag zich opmaken voor de Topklasse, terwijl Magreb ’90 is gepromoveerd naar de Hoofdklasse. Eerder was Ouaali ook trainer bij FC Chabab. Ouaali is meer dan succesvol als trainer in het amateurvoetbal. Onder zijn leiding wist Ouaali FC Chabab te loodsen naar de Hoofdklasse. Na deze unieke prestatie stapte Ouaali over naar Magreb 90, dat in zijn eerste seizoen nog in de Derde Klassse uitkwam. Onder leiding van Ouaali wist Magreb 90 twee seizoen achter elkaar kampioen te worden, waardoor ze promoveerden naar de Eerste Klasse. Eind 2011 werd Ouaali als interim-trainer voor drie weken aangesteld bij Sparta Nijkerk. Op dat moment stond Sparta Nijkerk op de voorlaatste plaats. Onder zijn leiding, werd Sparta Nijkerk dat seizoen vijfde. In totaal wist Simon Ouaali tien titels te winnen met verschillende clubs. Reden genoeg om deze succesvolle trainer te interviewen. Atlas-Lions redacteuren Youssef Aghmir en Youssef Ghazouani spraken met Ouaali af op zijn horecazaak aan de Maarsseveense Plassen.


Simon Ouaali: “Ik zou best wel eens een keer in de keuken willen kijken bij de Marokkaanse bond. Ik denk dat ze best wel veel dingen van de Nederlandse school kunnen gebruiken.”

[pimg]http://atlas-lions.nl/style/default/ouaali_1.png[/pimg]


Kunt u zich in het kort voorstellen?
Ik ben Simon Ouaali, 47 jaar oud. Op dit moment hoofdtrainer bij Sparta Nijkerk. Sinds 1988 ben ik hoofdtrainer. Ik heb alle teams doorlopen vanaf de jeugd. Ik heb acht jaar bij HFC Haarlem de jeugdopleiding doorlopen en stage bij Co Adriaanse gelopen. Ik ben trainer geweest bij Nieuw Utrecht, Magreb 90, Sparta Nijkerk, Odesseus, Domstad Majella, PVDV en FC Chabab.

Bent u vroeger ook voetballer geweest?
Ja, ik heb op redelijk amateurniveau gespeeld.

U heeft ervoor gezorgd dat Magreb ’90 in korte tijd van de derde klasse promoveerde naar de Hoofdklasse. Hoe heeft u dit proces beleefd?
Ik zat eerst bij HFC Haarlem als trainer. Toen was HFC Haarlem failliet gegaan en ben ik naar FC Chabab gegaan waar ik drie jaar heb gewerkt. Onder mij zijn ze gepromoveerd naar de Hoofdklasse. Op dat moment had ik mijn kruisbanden afgescheurd, waardoor ik moest stoppen. Drie jaar geleden ben ik naar Magreb ’90 gegaan. In 1990, toen de club werd opgericht, was ik daar ook al trainer. Ik had regelmatig contact met ze. In het seizoen 2011/2012 deed ik eerst de A1 bij Magreb ’90. In dat jaar zijn ze meteen kampioen geworden. Na het ontslag van de hoofdtrainer, werd ik gevraagd om het eerste elftal over te nemen. Op dat moment stonden ze op de voorlaatste plaats in de competitie. Toen heb ik het overgenomen. We hadden toen negentien wedstrijden op rij niet verloren. We hadden maar twee of drie keer gelijk gespeeld. De rest hadden we allemaal gewonnen. Via de nacompetitie zijn we gepromoveerd. De doelstelling van Magreb ’90 was handhaven in de competitie. We zijn uiteindelijk gepromoveerd. Het jaar daarop had ik geen club en bleef ik bij Magreb ’90. We zijn toen ook kampioen geworden. Sparta Nijkerk had interesse in mij, maar ze hadden wel een voorwaarde: Ik kon daar anderhalf jaar tekenen. Ik kon het seizoen wel afmaken bij Magreb ’90, maar het seizoen daarop kon ik het niet combineren met Magreb ’90. Ik mocht geen dubbelfunctie hebben. De klik met de spelers was er meteen en ik kreeg een contract voor anderhalf jaar. Met Sparta Nijkerk zijn we op de vijfde plek geëindigd en hebben ons geplaatst voor de KNVB beker. Magreb ’90 had toen een ander trainer genomen. Met hem was het tijdens het eerste jaar niet gelukt. Ik was coach bij Sparta Nijkerk toen Magreb ’90 mij gevraagd heeft of ik ze tijdelijk kon helpen. Ik ging Magreb ’90 op vrijdag trainen en op zondag deed ik de coaching tijdens wedstrijden. Zodoende hebben we het dit jaar wel gered. Ik heb nu drie promoties op mijn naam staan met Magreb ’90. Ik voelde me verplicht om wat terug te doen voor Magreb ’90, omdat ze mij ook lieten gaan naar Sparta Nijkerk.

Is het wel te doen om een dubbelfunctie te hebben?
Nee, het is lastig! Dit was een noodsituatie. Vorig jaar was het niet gelukt, dus ik vond het vervelend voor de club als ze weer promotie naar de Hoofdklasse zouden mislopen. Volgend seizoen ben ik weer bij Sparta Nijkerk en zal ik bij Magreb ’90 actief zijn als adviseur.

U heeft in het verleden ook bij FC Chabab gewerkt als coach. Wat is in uw ogen het verschil tussen deze twee Marokkaanse amateurverenigingen?
Toen ik bij FC Chabab begon hadden we vier of vijf Marokkaanse jongens in het eerste elftal. Voor de rest waren het allemaal Afrikaanse spelers. Op een gegeven moment heb ik de hele selectie vernieuwd. Ik heb een mix gemaakt, dus zowel Nederlandse jongens, als Marokkaanse jongens en spelers van een andere afkomst. Ik had toen zes of zeven Marokkaanse jongens in de ploeg, maar wel met een mix erom heen. Ook de staf was toen gemixt. Dat was eigenlijk het verschil. Op een gegeven moment hebben we ook de kranten gehaald. We hadden een reeks van 15 wedstrijden in de eerste klasse op rij gewonnen, we hebben ons ook geplaats voor de KNVB Beker. We hebben toen ook jeugdelftallen neergezet. Aansluiting naar A junioren en B junioren. Dat hebben we drie jaar volgehouden en toen ben ik weg gegaan. Het verschil met Magreb 90 is dat Magreb ‘90 heel veel Marokkaanse jongens heeft en FC Chabab niet.

Dat was geen optie om het te veranderen bij Magreb ’90?
Bij Magreb ’90 hebben we een Nederlandse keeper. Ook de medische staf is Nederlands. Momenteel hebben we daar ook een aantal Surinaamse jongens in de ploeg. Het is daar nu ook een beetje aan het veranderen. Voorheen bestond het team uit alleen maar Marokkaanse jongens, maar dat is nu niet meer zo. Hoe hoger je komt, hoe meer details er belangrijk zijn voor je uitstraling. Hopelijk dat we in de toekomst nog meer Nederlandse jongens kunnen aantrekken.

U hebt een succesvol jaar achter de rug. U bent zowel met Sparta Nijkerk als Magreb ’90 kampioen geworden. Heeft u dit succes zien aankomen?
Het is een proces. Je hebt bepaalde doelen voor ogen en dat probeer je te bereiken en te bewaken. Dan moet je er dichtbij blijven en er constant op hameren. Bij Sparta Nijkerk hadden we een planning om binnen een aantal jaren terug te keren naar de Topklasse. Bij Magreb ’90 was de doelstelling om kampioen te worden. Je moet dan koste wat het kost het maximale eruit halen. Bij Sparta Nijkerk werden de spelers gewogen en gemeten. De fitheid van de spelers werd nauwkeurig bijgehouden. Ook waren wij de enige ploeg die dit seizoen geen rode kaart heeft gekregen. Vooral de teamontwikkeling en het groepsproces staan heel centraal bij mij. Dat vind ik heel belangrijk. Wij werken bij Sparta Nijkerk, niet net als bij Magreb 90, met jongens die aan het afbouwen zijn. We werken alleen met jongens waar nog een beetje rek in zit. Die we nog beter kunnen maken.

Zijn er spelers van Magreb 90 die echt uitblonken dit seizoen?
Nee, maar er zijn wel spelers die als ze op tijd de juiste tactische scholing hadden gehad en de juiste discipline, dan hadden er wel één of twee hogerop kunnen spelen.

Die zijn dus te laat ontdekt of niet juist begeleid?
Nee, het lag aan hen zelf. Ze hebben in de jeugd wel bij een BVO club gespeeld, maar ze zijn er halverwege mee gekapt. Weinig doorzettingsvermogen. Geen discipline. Persoonlijkheid is heel belangrijk in het voetbal. Als je dat niet hebt, dan ga je het niet redden.

[pimg]http://atlas-lions.nl/style/default/ouaali_4.png[/pimg]


U bent onlangs gekozen tot beste Amateurtrainer van het Jaar in Nederland. Hoe is het om een dergelijke prijs in ontvangst te nemen?
Ja, dat is uniek. Het is natuurlijk iets waar ik heel hard voor heb gewerkt. Het is niet vanzelf gekomen. Je bent dan met zes trainers genomineerd en dan wordt je gekozen als beste amateurtrainer. Ze kijken niet alleen naar de titels, maar ze kijken ook naar de speelstijl die je hanteert. Of je jeugdspelers toepast in het eerste elftal. Je gedrag langs de zijlijn. Sportiviteit. Wat heb je allemaal gepresenteerd in het verleden en ze kijken ook naar het spelersmateriaal en wat je er allemaal mee presteert.

Maar merk je zelf ook dat je bent gegroeid ten opzichte van een paar jaar geleden. U hebt natuurlijk al aardig wat titels weten te winnen, maar u bent nog nooit genomineerd.
Ja, dat klopt. Kijk, kampioen worden op Hoofdklasse niveau is niet niks. Dat is gebeurd met alleen maar jonge jongens uit de regio. Het is één van de grootste verenigingen in Midden-Nederland. Ik moet me daar sowieso 200% presenteren dan een ander. Je moet wat kunnen om daar te werken.

Nu heeft u de prijs eindelijk…
Ja, dat is alleen maar prachtig! Het is een landelijke erkenning. Ik hoop in-sha’Allah dat het er nog meer worden en dat het gewaardeerd wordt door onder andere Marokko. Het is belangrijk dat ze weten dat er ook positieve dingen in Nederland zijn met Marokkanen.

[pimg]http://atlas-lions.nl/style/default/ouaali_3.png[/pimg]


U komt uit een echte voetbalfamilie. Uw broertje Said is momenteel trainer bij Ajax B1 en uw jongste broertje Hafid, heeft in de jeugd voor een aantal BVO-clubs gespeeld, waaronder HFC Haarlem en Ajax (zaterdag). Momenteel is hij actief in de sportmanagement waarbij hij topsporters wilt gaan begeleiden. Hoe is de band met uw broertjes?
Prima! We praten heel veel over het voetballen. We zijn samen gelukkig met elkaar. Als je iets wil bereiken, dan gaat het ook lukken. Je hebt alleen elkaar nodig. Het is niet niks om bij Ajax te werken of bij een topamateurclub. Dat is niet makkelijk. Dat is niet voor iedereen weggelegd. Er zijn oud-spelers met zoveel interlands, maar die kunnen jaloers zijn op de baan die ik heb of mijn broer.

Praten jij en Said veel over het voetbal, of valt dat wel mee? Geven jullie elkaar bijvoorbeeld ook tips?
Nee, dat doen we niet. We feliciteren elkaar weleens en vragen hoe het was gegaan, maar voor de rest niet echt. Ik heb nooit tijd om bij hem te kijken en hij heeft nooit tijd om bij mij te kijken. We zijn allebei druk bezig.

Jullie hanteren niet dezelfde speelstijl bijvoorbeeld?
Nee, je bent afhankelijk van je spelersmateriaal.

Hoe kijkt u naar de Marokkaanse spelers in Nederland. Hoe komt het dat de meeste spelers de absolute top toch niet weten te bereiken? Waar ligt dat aan?
Aan de instelling en discipline. Dat is heel belangrijk. Ze denken dat het vanzelf gaat. Ze hebben er weinig voor over. Als ze door een trainer gecorrigeerd worden, dan is het altijd ‘’ja maar…’’. Ik heb zelf op het hoogste niveau bij HFC Haarlem gewerkt en ik had daar ook Marokkaanse jongens onder mijn hoede gehad. Je had er een paar goeie tussen. Ik vind het jammer dat ze niet zijn doorgebroken. Ik zeg altijd dat Marokko wereldkampioen kan worden als ze dat willen. Maar dan is de tactische scholing en doorzettingsvermogen heel belangrijk.

Maar ligt het volgens u dan aan de opvoeding of aan de omgeving?
Het ligt aan de omgeving. Ik ben ook vader van een aantal kinderen. Je doet er als ouder alles aan om het juiste voorbeeld te geven. Je komt gewoon met verkeerde jongens in aanraking. De jongens zijn vaak beïnvloedbaar door hun vrienden. In plaats van dat zo’n jongen gaat trainen, gaat hij een rondje wandelen met zijn vrienden. Zo begint het dus. Dat is het begin van het einde. De jongens hebben dan geen karakter om terug te knokken.

Is dit iets wat ook Magreb ’90 ter sprake is gekomen? Bespreek je dat ook met de spelers?
Nee, we hebben op dit moment jongens in het team die tegen het plafond aanzitten.

En de jongens die in de jeugd spelen dan?
Nee, zover zijn we nog niet. Ieder toptalent wordt daar weggehaald. Uiteindelijk gaat het toch om met wie je omgaat. Ik zeg altijd dat één van de honderd slaagt. Het is heel jammer. Marokko heeft spelers om wereldkampioen te worden. Als je kijkt naar de kwaliteit van Marokkaanse jongens, dan zit dat heel dicht bij de kwaliteit van de Nederlandse scholing. Technisch en goed kunnen voetballen in de kleine ruimte. Ze hebben in principe alleen nog tactische bijscholing nodig. En ook de ouders zijn heel belangrijk. Zo’n jongen wordt pas erkend als zijn eerste salaris is gestort. Dan pas gaan de ouders beseffen dat het voetbal heel belangrijk is. Maar er zijn ook mensen die er geen aandacht aan besteden.

U bent als het goed is de coach van Marokko tijdens het WK wat jaarlijks in Amsterdam wordt gehouden?
Nee, dat klopt niet. Ik ben wel benaderd, maar ik heb besloten om het niet te doen. Ik vind het een recreatietoernooi en dat is niet mijn ambitie. En ik vind dat als ik dat moet coachen, ik minimaal drie maanden met zulke jongens aan de gang moet gaan.

Volgt u het nationale ploeg op de voet?
Ja, tijdens de WK-voorrondes heb ik ze wel gevolgd, maar voor de rest niet echt. Als er niks op het spel staat, dan ga ik niet kijken. Het is bij het Marokkaanse elftal nooit stabiel genoeg. Iedere keer kwamen er verassende namen. Met zo’n WK moet je gewoon een groepsproces gaan kweken. Bij het Marokkaanse elftal waren er zoveel wisselingen.

Je blijft er niet speciaal voor thuis als het Marokkaanse elftal moet spelen?
Ja, als ik toevallig thuis ben, dan kijk ik wel. Behalve bij topwedstrijden. Die kijk ik wel gewoon. Als er iets op het spel staat. Maar vriendschappelijke wedstrijden interesseren me niet zo. Er zijn amper topwedstrijden. Het is vaak dat ze tegen Afrikaanse landen moeten spelen.

Heeft u zelf contact met Marokkaanse internationals?
Nee, helemaal niet. Ik zou best wel eens een keer in de keuken willen kijken bij de Marokkaanse bond. Ik denk dat ze best wel veel dingen van de Nederlandse school kunnen gebruiken.

Denkt u dat ze daar wel voor open staan?
Nou, wat ik hoor is dat ze voetbal daar willen moderniseren. Ze zijn aan het investeren in goede trainers. Je kunt je trainersdiploma niet in drie weken halen.

Marokko heeft onlangs Badou Zaki aangesteld als bondscoach. Wat vindt u van hem?
Ik ken hem persoonlijk niet. Hij heeft het op de Afrika Cup in 2004 goed gedaan met Marokko. Uiteindelijk wordt je afgerekend op resultaten en daarom hebben ze hem teruggevraagd. Het voordeel is dat hij uit Marokko komt en hij de Marokkaanse competitie goed kent. Hij zal wel veel moeten reizen, want je hebt over de hele wereld wel topvoetballers. Het is nu aan hem om een goed team samen te stellen en te werken aan teamontwikkeling. Dat is heel belangrijk.

Wat zijn de ambities van Magreb ’90? Groeien naar de Topklasse?
Ja, die zijn er zeker. Als de faciliteiten en de accommodatie het toelaten, dan kunnen we wel die stap maken in de toekomst.

Denkt u dat Magreb ’90 er klaar voor is?
Voor de Hoofdklasse zijn we in principe klaar. We gaan nog wel wat doen aan de organisatie en de faciliteiten. De trainingsvelden worden aangepast en we gaan de medische staf uitbreiden. Ik denk dat we daarna wel een groei kunnen maken naar de Topklasse. Als we een juiste balans kunnen krijgen in de selectie, dan is dat zeker mogelijk.

Wat zijn uw persoonlijke ambities?
Ik ga nu een club in de Topklasse trainen. Ik wil het maximale uit mezelf halen. Ik heb als trainer alle klassen doorlopen. Vanaf de Vijfde klasse tot aan de Hoofdklasse. Ik heb dat allemaal zelf moeten creëren. Ik heb het kruipend moeten doen om op te staan. Daarom ben ik nu beloond met de titel beste ‘Amateurtrainer van het jaar’. Dat is iets wat je niet zomaar krijgt.

Is een BVO club trainen geen optie voor u?
Ten eerste heb ik geen Coach Betaald Voetbal. Ten tweede is dat niet voor iedereen weggelegd. Er zijn heel veel trainers die in het bezit zijn van een Coach Betaald Voetbal, maar zonder werk thuis zitten. Ik vind Sparta Nijkerk, waar ik nu zit, eigenlijk ook een BVO-club. Het is een betaald voetbalorganisatie met 1200 leden. Thuiswedstrijden worden gespeeld voor gemiddeld 1500 toeschouwers. Bij topwedstrijden zijn het zelfs 3000 tot 4000 toeschouwers. Het is beter georganiseerd dan een Jupiler League club. Het is een topamateurclub.

En Marokko. Zie je jezelf daar ooit aan de slag gaan?
Ik sta ervoor open. Ik moet alleen de kans krijgen. Ze kennen mij nog niet in Marokko. Misschien dat nu via de Rinus Michels-awards het kwartje gaat vallen. Je weet nooit hoe het gaat. Ik werd op 11 mei geëerd door de Marokkaanse ambassade in Nederland. Ik ben als Marokkaan de amateurtrainer van het jaar geworden. Dat waarderen ze wel. Ik hoop dat mijn naam ook een beetje in beeld is in Marokko. Je weet nooit hoe het gaat, maar ik weet wel dat ze er geen spijt van zullen krijgen.

Nog een laatste woord aan de bezoekers van Atlas-Lions?
Ja zeker. Ik vind het zelf een hele mooie site. Jullie houden iedereen op de hoogte die er geïnteresseerd in is. Het is een goede site. Mijn complimenten aan jullie.